در ميانشان درنگ کردم، زير آسمان بیآزار، و بهپروانگان چشم دوختم، که لابلای برگ و پونههای بيشه پرپر میزدند، و بهسنبل کوهی چشم دوختم، و بهباد ملايم گوش دادم که لای علفها نفس میکشيد، و در عجب ماندم که آیا هرگز کسی میتواند برای خفتگان خاک آرام بهخواب ناآرام بينديشد؟
مشخصات
·
موبایل ·
ابزارک ·
کلید اشتراک ·
میانبر ·
راهنما ·
شرایط خدمات ·
حریم خصوصی ·
API ·
نقشه سایت ·
تبلیغات ·
تماس
ديدگاه
2 
