پیامکتونو فعال کردید

@خـانـوم ِمیکروب ِصـورتـی . . یـ ِه عـالـمـ ِه تـا مـرسی

بابت امروز ممنونم

باز @آناهیتا هست هنوز یه دلخوشیه ، تو که نمیخوای بری ؟!

سارا انتخاب کن تو کدوم درست رو دوست داری بیفتی من همون روز پاشم بیام که نری سر کلاس

فوژان اصن گردن من از مو باریکتر

حس های آدم...نیازهاش...دلبستگی هاش...دوست داشتن هاش...کینه و غم هاش...
وقتی مدتی غرقش هستی هیچ چیزیو نمی بینی..
قط میخوای دودستی بچسبی به حس اون روزها...
اما وقتی مدتی دور میشی..وقتی به جای اول شخص تبدیل
میشی به سوم شخص و از دور همه چیزو نگاه میکنی..
به خودت و همه ی اوون حس ها...
از خودت می پرسی این من بودم ،من بودم که حاضر بودم اینطور زجر بکشم؟
حاضر بودم رنج بکشم؟
گاهی باید دور شد...باید رفت بالا...
از اوون دور به همون اول شخص، به خودت نگاه کنی...
ببینی اصلا جایی که وایسادی چه شکلی ه...
ببینی چیزی که سرش میجنگی چقدر خوووبه؟پشیمونی نداره؟
گاهی باید دور شد...باید رفت بالا...

همه که لزوما حضورشون تأثیر نداره و رفتنشون هم توو دلت رو حفره نمی‌کنه !!!

ولی گاهی آدمای قشنگی وارد زندگیت می‌شن٬ بزرگ و تأثیرگذار٬

لازمه صندلی بیاری٬ جلو چشمت یا توو دلت جاشون بدی٬ آرایش بقیه رو عوض کنی٬

مرزها و سیمها رو از نو بکشی٬ مگس‌ها رو بکشی٬ کثافت‌های وجودت رو دور بریزی٬ فرش پهن کنی...

بعضی حضورها همه چیز رو زیر و رو می‌کنه و من دلم همیشه از این حضورهای پر هیاهو می‌خواد٬

تا همه چیزم دوباره نو شه ،تا رنگ بپاشم به هرچی که توو درونم بی‌رنگ مونده ...

تا تمام بندهایی که از جنس محبت نیست رو بی هیچ ملاحظه‌ای ببرم...

مثل همین امروز سه‌شنبه بود. ساعت سه صبح. حتی گرگ و میش هم نشده بود.
چه رسد به طلوع. این سه‌شنبه‌ی آبان نیازی به کشف رمز ندارد. خیس بود.
سه‌شنبه‌ی خیس لعنتی. روزی که قیصر امین‌پور تصمیم به رفتن گرفت.
چندمدتی زیاااد درد ، تحمل، گذراندن. اما دیگر تاب نمی‌آورد.
با یک عالمه حرف ناتمام و «خسته ار آرزوها، آرزوهای شعاری ...
روز و شب تکرار کردن، خاطرات بایگانی، زندگی‌های اداری .. » رفتن را انتخاب می‌کند.
قیصر. همین اسم بس است تا جدایش کنی. سوایش کنی. روی سرت بگذاری.
کافی‌ست بگویی قیصر و کاریزمایش بنشیند در پیش نگاهت.
حتی رویش را ندیده. عکسش را ندیده.
ناشی‌ها بار اول که بگویی قیصر،
ذهنشان می‌رود سمت کریم آبمنگول و دشنه و ناموس و کیمیایی.
اما این کاره‌ها بلدند درستش را.
تا بشنوند قیصر، زمزمه می‌کنند: ناگهان چقدر زود دیر می‌شود.

شاعر کودک و نوجوان. این کم است برای دوست داشتنش ؟!
شاعر محبوب بچه‌های سروش نوجوان.
«ق» اسمش حرف آخر عشق است. خودش می‌نویسد.
از عشق و با عشق نام کوچکش شروع می‌شود.
عشق به آنچه که به آن اعتقادی داشت و ستایش و تحسینش می‌کرد و برایش زحمت می‌کشید.
سلولی هم زحمت می‌کشید. از مغز استخوان.
حالا سرش دعوا می‌کنند و از خود می‌کنندش.
می‌خواهند مصادره‌اش کنند. مال خودشان کنندش. لابد هرکسی خاطره‌ای دارد.
فالوده‌ بستنی زده است. از ما و از ما بود، می‌کنند.
اما نبود. خودشان هم می‌دانند نبود. بلد بود آدم‌ها را و می‌دانست رفتن در طیفی و به شکل آنها درآمدن راه درستش نیست. راه درست اصل و اصالت است. روحش شاد.
...
وقتی تو نیستی نه هست‌های ما چونان که بایدند نه بایدها.

هر روز بی‌تو، روز مباداست.

باشه پاشو بریم گلپری