همیشه از تو نوشتن برای من سخت است

که حس و حال صمیمانه داشتن سخت است

چگونه از تو بگویم برای این همه کور؟!

چقدر این همه دیدن برای من سخت است

خرابه ی دل من را کسی نخواهد ساخت

که بر خرابه ی دل خانه ساختن سخت است

به هیچ قانعم از مهر دوستان هرچند

به هیچ این همه سرمایه باختن سخت است

نقابدار خودی را چگونه بشناسم

در این زمانه که خود را شناختن سخت است

قبول کن دل بیچاره ام ، که می گوید

که پشت پا به زمین و زمان زدن سخت است

برای پیچک احساس بی خزان سهیل

همیشه گشتن و هرگز نیافتن سخت است

عزیز من« همه جا آسمان همین رنگ است»

بیا اگر چه برای تو آمدن سخت است

یک و یک همیشه دو نمی شود گاه باد می کند،

چهار می شود

گاه میل می کند به صفر

گاه نیز می زند به کله اش...

هوس کند می رود به آسمان،

هزار می شود.

یک و یک برای من...

-- من که سال هاست در ردیف آخر کلاس زندگی نشسته ام --

جز دو خط ساده نیست؛

جز دو خط که پا به پای هم در سفید صفحه راه می روند،

وز این جهان خط کشی و کاغذی عبور می کنند...

جز دو خط ساده که در انتهای دور در تقاطع زمین و آسمان؛

روی خط نازکی به نام زندگی عاقبت به پای هم ...

پیر می شوند!

« توی گوشتان فرو کنید! یک و یک مساوی دو است. »

آه...

من که حرف این حساب را سرم نمی شود

....
يك...
دو....
سه....
چندين و چند
...هر چقدر مي شمارم خوابم نمي برد
من اين ستاره هاي خيالي را
كه از سقف اتاقم
تا بينهايت خاطرات تو جاري است
....
يادش بخير
وقتي بودي
نيازي به شمردن ستاره ها نبود
اصلا يادم نيست
ستاره اي بود يا نبود
هر چه بود شيرين بود
حتي بي خوابي بدون شمردن ستاره ها