عشق از لیلی و

صبر از کوه کن آموختیم ،، !

گریه از مرغ سحر خود سوزی از پروانه ها

صد خود سرا ویرانه شد تا ساختن آموختیم،!
***

بر روی بوم زندگی هر چیز میخواهی بکش،

زیبا وزشتش پای توست تقدیر را باور نکن، تصویر اگر زیبا نبود ،

نقاش خوبی نیستی ،از نو دوباره رسم کن،تصویر را باور نکن،خالق تو را شاد آفرید ،آزاد آزاد آفرید،

پرواز کن تا آرزو،زنجیر را باور نکن.

آدمها ترك كردن را دوست دارند ، سرشان را با افتخار بالا میگیرند و میگویند : ترك كردم (سیگار را ، نت را ، خانه را ، دوستانم را ، معشوقم را و ...)

اما هیچ كس ترك شدن را دوس ندارد، سرشان را پایین میندازند و با همه‌ی غم وجودشان میگویند تركم كردند (
دوستانم ، خانواده‌ام ، عشقم و ...)

میبینی؟ما همان آدمهاییم كه ترك میكنیم اما وقتی كسی تركمان میكند جوری كه انگار دنیا به آخر رسیده باشد بغض گلویمان را خفه میكند.