شکارچی خسته از تکاپوی روز پر هیاهو کوله بار خالی از شکار را روی زمین گذاشت . عرق را از پیشانی پاک کرد . بر روی زمین زانو زد و نشست . لحظه ای به خورشید که در حال غروب بود نگاه کرد و بعد به سجده رفت .

سر را که از روی خاک برداشت رو به آسمان کرد و زیر لب گفت : "خدایا شکرت ! امروز هم چیزی گیرم نیامد .

چون که می دانستم

تو به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدی

پدرم از پی تو تند دوید

و نمی دانستی باغبان باغچه همسایه

پدر پیر من است

من به تو خندیدم

تا که با خنده تو پاسخ عشق تو را خالصانه بدهم

بغض چشمان تو لیک لرزه انداخت به دستان من و

سیب دندان زده از دست من افتاد به خاک

دل من گفت: برو

چون نمی خواست به خاطر بسپارد گریه تلخ تو را

و من رفتم و هنوز سالهاست که در ذهن من آرام آرام

حیرت و بغض تو تکرار کنان

می دهد آزارم

و من اندیشه کنان غرق در این پندارم

که چه می شد اگر باغچه خانه ما سیب نداشت

من به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدم

باغبان از پی من تند دوید

سیب را دست تو دید

غضب آلود به من کرد نگاه

سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

و تو رفتی و هنوز،

سالهاست که در گوش من آرام آرام

خش خش گام تو تکرار کنان می دهد آزارم

و من اندیشه کنان غرق در این پندارم

که چرا باغچه کوچک ما سیب نداشت

باورش سخته

ولی،

خدا،

واقعا بهم خندیده

.....

قشنگه !

خنده اش رو دوست دارم .

آموزگار: کدام دختر است که شو می‌کند به باد؟



کودک: دختر همهٔ هوس‌ها.



آموزگار: باد، به‌اش

چشم روشنی چه می‌دهد؟



کودک: دستهٔ ورق‌های بازی

و گردبادهای طلائی را.



آموزگار: دختر در عوض

به او چه می‌دهد؟



کودک: دِلکِ بی‌شیله پیله‌اش را.



آموزگار: دخترک اسمش چیست؟

کودک: اسمش دیگر از اسرار است!