آه...

سهم من اینست

سهم من اینست

سهم من ،

آسمانیست که آویختن پرده ای آنرا از من میگیرد

سهم من پایین رفتن از یک پله متروکست

و به چیزی در پوسیدگی و غربت و اصل گشتن

سهم من گردش حزن آلودی در باغ خاطره هاست

و در اندوه صدایی ان دادن که به من بگوید :

" دستهایت را

دوست میدارم "



دستهایم را در باغچه میکارم

سبز خواهم شد ، میدانم ، میدانم ، میدانم

و پرستوها در گودی انگشتان جوهریم

تخم خواهند گذاشت



گوشواری به دو گوشم می آویزم

از دو گیلاس سرخ همزاد

و به ناخن هایم برگ گل کوکب می چسبانم

کوچه ای هست که در آنجا

پسرانی که به من عاشق بودند ، هنوز

با همان موهای درهم و گردن های باریک و پاهای لاغر

به تبسم های معصوم دخترکی میاندیشند که یک شب او را

باد با خود برد



کوچه ای هست که قلب من آن را

از محل کودکیم دزدیده ست



سفر حجمی در خط زمان

و به حجمی خط خشک زمان را آبستن کردن

حجمی از تصویری آگاه

که ز مهمانی یک آینه بر میگردد



و بدینسانست

که کسی میمیرد

و کسی میماند

هیچ صیادی در جوی حقیری که به گودالی میریزد ، مرواریدی

صید نخواهد کرد .

من

پری کوچک غمگینی را

می شناسم که در اقیانوسی مسکن دارد

و دلش را در یک نی لبک چوبین

می نوازد آرام ، آرام

پری کوچک غمگینی

که شب از یک بوسه می میرد

و سحرگاه از یک بوسه به دنیا خواهد آمد

فروغ فرخزاد

همۀ هستی من آیۀ تاریکیست

که ترا در خود تکرار کنان

به سحرگاهان شکفتن ها و رستن های ابدی آه کشیدم ، آه

من در این آیه ترا

به درخت و آب و آتش پیوند زدم



زندگی شاید

یک خیابان درازست که هر روز زنی با زنبیلی از آن میگذرد

زندگی شاید

ریسمانیست که مردی با آن خود را از شاخه می آویزد

زندگی شاید طفلیست که از مدرسه بر میگردد

زندگی شاید افروختن سیگاری باشد ، در فاصلۀ رخوتناک دو

هم آغوشی

یا عبور گیج رهگذری باشد

که کلاه از سر بر میدارد

و به یک رهگذر دیگر با لبخندی بی معنی میگوید " صبح بخیر "

زندگی شاید آن لحظه مسدودیست

که نگاه من ، در نی نی چشمان تو خود را ویران میسازد

ودر این حسی است

که من آن را با ادراک ماه و با دریافت ظلمت خواهم آمیخت



در اتاقی که به اندازۀ یک تنهاییست

دل من

که به اندازۀ یک عشقست

به بهانه های سادۀ خوشبختی خود مینگرد

به زوال زیبای گل ها در گلدان

به نهالی که تو در باغچۀ خانه مان کاشته ای

و به آواز قناری ها

که به اندازۀ یک پنجره میخوانند

هه ههههههههه
تگری میزنی اره ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

به وبسایت علمولوژی یه سر بزن. آدرسش e l m o l o g y [dot] ir

همیشه بودن مهم نیست...گاهی رفتن هم مهمه...........بدون تو بخنده و شادباشه ..مهمه
همه دنیاروهم بگردی اونی که تو قلبت جا باز کرده....دیگه نمیتونه بگه دوسم نداشته باش...کلی حرف هست کلی درد....کلی بغض و گریه..........دلیل همه اینا نه ما هستیم نه خدا...........دلیل نداره هیچی........باید رفت گاهی همیشه......باید دوست داشت ...لمس کرد اوج تنهایی رو....... #همین

همیـــشه تورا در فـــکر دارم فرقی نمیکنه در چه مواقعی و چه مکانی مهم اینه تورا پیشه خود در ذهنم دارم #عــــــشقم

به هر کی که میدونی با جنبس خواستی خطاب بزن

من ا این جلف بازیا بلد نیسسم