ایستاده ام.... تنها.... پشت میله های خاطرات دیروز این جا .... انگشت هایم را می شمارم یک. دو.. سه... ودست های تو در هم فرو رفته اند تو .... غزل را مشت مشت به حراج گذاشتی که مهربانی ات را ثابت کنی ولی.... ولی نفهمیدی که من آن سوی خیابان انتظارت را می کشم تو بی وقفه فریاد کشیدی... ومن .... دیگر آزارت نمی دهم زین پس.... قصه هایم را برای هیچ کس تعریف نمی کنم مطمئن باش... هنوز هم قافیه را به چشمان تو می بازم.... مطمئن باش!

دیدی غزلی سرود؟ عاشق شده بود ... انگار خودش نبود ... افتاد، شکست، زیر باران پوسید ... آدم که نکشته بود ... عاشق شده بود ...

برای خیانت ، هزار راه هست اما هیچ کدام به اندازه تظاهر به دوست داشتن کثیف نیست !

اينا كه خرابن
كرم داشت

اون یکی گله چقدرقشنگه . . .بنفشوصورتی

بخیال اگه محترم بود که ایگنور نمیکرد منطقی جوابشو میداد

اسم گروه درسته ..... گاهی بچه ها از سر دلتنگی حرفاونا مینویسند ... بهتر از گفتن کلمه های قنبله که معنی نداره که هست

منم میخوام

خو حالا چرا تو عصبانی هستی!!!!!

در سردر کاروانسرایی تصویر زنی به گچ کشیدند
ارباب عمایم این خبر را از مخبر صادقی شنیدند
گفتند که وا شریعتا، خلق روی زن بی نقاب دیدند
آسیمه سر از درون مسجد تا سردر آن سرا دویدند
ایمان و امان به سرعت برق می‌رفت که مومنین رسیدند
این آب آورد و آن یکی خاک یک پیچه ز گل بر او بریدند
ناموس به باد رفته‌ای را با یک دو سه مشت گل خریدند
چون شرع نبی از این خطر جست رفتند و به خانه آرمیدند
غفلت شده بود و خلق وحشی چون شیر درنده می‌جهیدند
بی پیچه زن گشاده رو را پاچین عفاف می‌دریدند
لبهای قشنگ خوشگلش را مانند نبات می‌مکیدند
بالجمله تمام مردم شهر در بحر گناه می‌تپیدند
درهای بهشت بسته می‌شد مردم همه می‌جهنمیدند
می گشت قیامت آشکارا یکباره به صور می‌دمیدند
طیر از وکرات و وحش از جحر انجم ز سپهرمی رمیدند
این است که پیش خالق و خلق طلاب علوم رو سفیدند
با این علما هنوز مردم از رونق ملک ناامیدند

یه جوری دلم تنگ میشه برات..گمونم نتونی خودت هم جای خالی تو تودلم پرکنی