شلام کجان ینی

آره خدا رو شکر دوباره جون گرفت

زندگی....!

چون قفسی است

قفسی تنگ ...
پر از تنهایی

و چه خوب است لحظه غفلت آن زندانبان ...

بعد از آن هم

پرواز...

باران که می بارد دلم تنگ تر می شود راه می افتم بدون چتر من بغض می کنم آسمان گریه..!!

تعجب نکن اگر شعر تازه ای برایت نمی نویسم .... هیچ مدادی ، وقتی خیس میشود ... نمی نویسد ...

بی تو دلم می‌گیرد

و با خودم می‌گویم

کاش آن یک بار که دیدمت

گفته بودم

که بی تو گاه دلم می‌گیرد

که بی تو گاه زندگی سخت می‌شود

که بی تو گاه هوای بودنت دیوانه‌ام می‌کند

اما نمی‌گفتم

که این «گاه» ها

گهگاه

تمامِ روز و شب من می‌شوند

آن وقت بغض راه گلویم را می‌گیرد

درست مثل همین روزها.......

توهم

میخوای حرفاتو بگی
بـــگـــو بــــــرو
میخوای اشک بریزی زود
بـــریـــز بــــــرو
میخوای التماس کنی
بـــاشــــه بـــرو
میخوای آرومم کنی
شــــدم بــــرو
میخوای از من بدونی
خــوبـــم بـــرو
میخوای از دل بخونی
بـــخـــون بــرو
میخوای احساست بشم
فـــقـــط بـــرو
میخوای عاشقم کنی
بـــســـه بـــــرو

شببخیربوس

دلهره هایت را به باد بده ... اینجا دلی هست که برای آرامشت



دستی به آسمان دارد