من كه تمام خانه ام بوي ترانه مي دهد...


دل كه نفس نفس نفس


با تو شكفته مي شود...


من كه از عشق و عاشقي


با تو به اوج رفته ام...


بي همگان به سر شود


بي تو به سر نمي شود...

آدم برفی نبودم


که به پایت یک شبه آب شوم



من مو به مو سفید شدم...

فراموش شده ام..


مثل سیب های باغ


تنها زمانی مرا به یاد خواهی آورد


که دستی غریب


برای چیدن من بلند شده باشد..

گریه نمیکنم..


فقط گاهی دلتنگ ِ آهنگ ِ موهایم می شوم !


وقتی تو


نوازشَش میکردی ..

وقتی مطمئنی به چیزی نمی شه رسید چرا باید براش غصه خورد . خوب فرق انسان با بقیه موجودات اینه که می تونه ذاتش رو کنترل کنه

میشه ادما جلوشومیگیرن..این بده....

این تو وجود انسانه که همیشه باید یه کمبودو احساس کنه

کمبود نه....کم گذاشتن انسان ها

چو شب به راه تو ماندم که ماه من باشی

چراغ خلوت این عاشق کهن باشی

به سان سبزه پریشان سرگذشت شبم

نیامدی تو که مهتاب این چمن باشی

تو یار خواجه نگشتی به صد هنر هیهات

که بر مراد دل بی قرار من باشی

تو را به آینه داران چه التفات بود

چنین که شیفته حسن خویشتن باشی

دلم ز نازکی خود شکست در غم عشق

و گرنه از تو نیاید که دلشکن باشی

وصال آن لب شیرین به خسروان دادند

تو را نصیب همین بس که کوهکن باشی

زچاه غصه رهایی نباشدت هرچند

به حسن یوسف و تدبیر تهمتن باشی

خموش سایه که فریاد بلبل از خامی است

چو شمع سوخته آن به که بی سخن باشی