پله ها را گریه کرده ام تا تو

...وخیالی که خیس می خورد در من

شبیه بچه گربه ای که درآب...

رفتنت

گر می دهد مرا!!!

از تنهایی؟؟؟

نه!!!

از آتش سیگار

هی پک پک پک

ودوباره تمام نمی شوی در این سیگار

بالا میاورم دوباره تنت را

می دانم

می چسبمت به گوشه ی لبهام

می چسبمت به گوشه ی دیوار

می سوزمت شبیه

سیگار خاکستر سیگار

...و ققنوسی که متولد نمی شود از دود

واینجای شعر دارم نبودنت را حس

برگرد به دادمن اگر می شود...

آرام میروی که گریه ات کنم

از درد

آرام با بغض سرفه ات کنم

از دود

دارم تمام می شوم خودم را بعد از تو

دارم تمام پابه پای این سیگار....

بای بای

شبت بخیر آجی

وقتی تمام احساس دلتنگیت را با یک "به من چه" پاسخ میگیری ..."به کسی چه" که چقدر تنهائی ...

از کجا فهمیدی

سلام محمد

ای رهزن دل کیستی؟ جسمی؟ بگو، جانی؟ بگو!

وی زهره ی شب های من! گر ماه تابانی بگو



ما را به عشق انگیختی، با جان من آمیختی

اکنون چرا از چشم من، هر لحظه پنهانی، بگو!



اول به ما پرداختی، کار دلم را ساختی

اما در آخر باختی، با هر که می دانی بگو



بازیگری با ما مکن، امروز و پس فردا مکن

خواهی اگر جان مرا از خود برنجانی، بگو!



وای از لب و دندان تو، وین چهره ی خندان تو

ای صد چو من قربان تو، با من نمی مانی بگو



ای زلفک نیلوفرین! ای عمر، ای زیباترین!

بر شانه های مرمرین، از چیست لغزانی؟ بگو!



می لغزی و دل می بری، بس کن از این بازیگری

گر از نگاه آن پری، چون من پریشانی، بگو!



ای چشم شوخ یار من! جادو مکن در کار من

مستی، مکن آزار من، از چیست گریانی؟ بگو!



ما را «تو» عشق آموختی، در من چرا افروختی

اینک اگر از کوی من، برکنده سامانی، بگو!



گفتی شبی ای دلبرم: از تو به تو عاشق ترم

اکنون اگر در عشق من، یک دم پشیمانی بگو!



ما را از اول خواستی، خود را چو گل آراستی

پس از دلم برخاستی، گر مهر نتوانی بگو!



گفتی: تو را رسوا کنم، بس پرده ها بالا کنم!

پروا ندارم از کسی، تو هر چه می دانی، بگو



از آن همه افسونگری، شد موی من «خاکستری»

«آتش» بگیری ای پری! گر دشمن جانی بگو.



مهدی سهیلی

are sot zadan ham dare
sot ke khobe bas bogh bezani
malom hast kojaeiiiiiiiiiiiiiii