نمی دونم چرا ولی این شعرو از تمام شعر های سهراب و فروغ و فریدون و... بیشتر دوس دارم : و آدمی / چراغ را که بیابد / جـن ِ مهربان قصه / به نوازشی دود می شود و چیزی نمی ماند / جزهو هوی باد و / اندکی گریه...اندکی گریستن.محمد رضا رحمانی
بیشتر از خدا؟
بیشتر ؟ خدا از وجود زمین زمان سرریز میکنه از وجود من و تو بعد میگی بیشتر
به قول معروف کوزه ی من و تو که سریع پر میشه و میریزه بیشترش یعنی چی اخه؟