نکته‌ای که کلوگر به آن اشاره می‌کند، استعداد یادگیری انسان است. زنان یاد می‌گیرند که مانند مردان بخوانند. این امر چندان دشواری نیست. شخصیت‌های کلیدی و جالب اکثر آثار ادبی کلاسیک مردان هستند. ما تلاش می‌کنیم با آن‌ها همذات‌پنداری کنیم و آن‌ها کم کم سلیقه و نوع خواندن ما را شکل می‌دهند. کدام زنی حاضر است که با دختران فریب‌خورده داستان‌ها، زنان حیله‌گر یا آنان که ابزار سرگرمی‌اند، همزادپنداری کند؟ خوانندگان زن به‌تدریج خواسته‌ها و علایق مردانه را از آن خود می‌کنند و گمان می‌کنند که آن‌ها ویژگی‌های عمومی انسانی‌اند. ما می‌گوییم "بله، من با قهرمان داستان احساس همدلی می‌کنم. ما هم مثل آن‌ها هستیم." اما در دل می‌دانیم که نیستیم، و آنچه برجا می‌ماند پس زدن و حقیر شمردن زنانگی‌ست. امری کسالت‌آور و حاشیه‌ای که به اندازه دغدغه‌ها و ماجراجویی‌های مردان ارزش پرداختن ندارد.


"زنان به گونه‌ای دیگر می‌خوانند"، جستارهایی از روت کلوگر

روت کلوگر مثالی می‌آورد و می‌نویسد:


"رویارویی هملت با مرگ و نوع رابطه‌اش با پدر و مادر، شک و وسوسه‌های فاوست است که مورد توجه خواننده زن قرار می‌گیرد و رنج عمیق و آرام گرچن و شور و شوق افلیا و جنون و مرگ هر دوی آن‌ها اما فراموش می‌شود. رنج و مرگ گرچن و افلیا برای خواننده مرد قابل پذیرش است. او با این چهره از زنان در آثار ادبی آشناست. بار‌ها آن را خوانده است و همراه همسراین تکرار کرده است:
پسر گستاخ چید رز سرخ دشت را
رز سرخ تقلا کرد و فروکرد خارش را
اما چاره نکرد و آخ
او باید رنج بکشد
‌ای رز سرخ، رز سرخ دشت"

اشاره کلوگر به شعری از فرانز شوبرت است به نام "رز سرخ دشت" که آن را بر اساس شعری از گوته نوشته است. در این شعر "رز سرخ" استعاره‌ای از دختر جوان و زیبایی‌ست که مورد توجه پسر جوانی قرار می‌گیرد، اما در برابر او مقاوت می‌کند. ولی پسر جوان- که شعر او را پسر وحشی گستاخ می‌نامد- سرانجام مقاومت دختر را می‌شکند.


نویسنده از این شعر به عنوان شعری مزورانه و ریاکارانه یاد می‌کند که در آن تعرض و غلبه زور پسر بر ضعف دختر همچون سرنوشت ناگزیر دختر نشان داده می‌شود که گویی دختر چاره‌ای جز تن دادن به خواست پسر ندارد و علاوه بر این در شعر این تعرض همانند صحنه‌ای عاشقانه ترسیم می‌شود. کلوگر می‌نویسد، برای آنکه چنین شعری از نگاه یک زن یا دختر، زیبا به‌نظر آید، لازم است که چشم‌هایش را ببندد و بر آگاهی انسانی‌اش پا بگذارد تا بتواند همراه همسرایان تکرار کند:
"اما چاره نکرد و آخ
او باید رنج بکشد
ای رز سرخ رز سرخ دشت."


در انتها روت کلوگر بر پذیرش تفاوت خوانش زنان و مردان تأکید می‌کنند و اینکه دغدغه‌ها و وسوسه‌های قهرمانان مرد داستان‌ها لزوماً وسوسه‌ها و دغدغه‌های انسانی و فراجنسیتی نیستند.
او در کتاب دیگری به نام "زنان چگون می‌نویسند" ( ۲۰۱۰) این پرسش را پی می‌گیرد که آیا زنان به گونه‌ای دیگر می‌نویسند؟ او در این کتاب آثار نویسندگان زن از کشورهای مختلفی از جمله ایران را بررسی می‌کند. در نوشتاری دیگری به این کتاب خواهم پرداخت.

اینجاست که ویجرهای ۱ و ۲ وارد می‌شوند. این دو فضاپیما که در سال ۱۹۷۷ میلادی به فضا پرتاب شدند، مسیرهای مختلفی را در پیش گرفتند، اما هردوی‌شان هم‌اکنون به دیوار هیدروژنی متوقف‌مانده در پس مرزهای منظومه شمسی رسیده‌اند؛ جایی‌که فضای میان‌ستاره‌ای رسماً آغاز می‌شود. نتیجه این‌که بشر برای نخستین‌بار از درون خانه کیهانی‌اش، نیم‌نگاهی به جهان شفاف بیرون انداخته است. به‌گفته لالمنت، "ویجرها هم‌اکنون در حال گذشتن از منطقه مرزی‌اند". به‌همین‌واسطه دانشمندان قادر به تماشای پرتوهای لیمان- آلفای گسیلی از زایشگاه‌های کهکشان خودمان هستند. لالمنت می‌افزاید: "مثل این می‌ماند که تازه بتوانی سوسوی شمع‌های کوچکی را در اتاقی پرنور ببینی."

بیل سندل (Bill Sandel)، فیزیکدان فضایی دانشگاه آریزونا، توسان، و از نویسندگان همکار لالمنت، می‌گوید: "مدت‌هاست که می‌دانستیم انتظار پرتوهای لیمان- آلفای درون‌کهکشانی را بایستی کشید. این برای نخستین‌باری‌ست که این پرتوها تشخیص داده می‌شوند. از این‌رو هم‌اکنون امکان مقایسه مدل‌سازی‌ها با مشاهدات واقعی از مناطقی که به اندازه کافی برای اینکه به یقین، راجع به صحت داشتن و یا نداشتن شبیه‌سازی‌هایمان تصمیم بگیریم، فراهم آمده است."

"این‌ها محاسبات فوق‌العاده زیبایی‌ست"، این را جیمز رودس (James Rhoads)، اخترشناسی از دانشگاه ایالتی آریزونا می‌گوید که خودش در این پژوهش دستی نداشته است. به‌گفته وی، حتی با وجود فاصله سرسام‌آور ویجرها هم حدود ۹۰ درصد از سیگنال لیمان- آلفا، ناشی از مه محلی است. با این‌همه، به‌گفته رودس، کهکشان‌ها همه یکسان نیستند. "راه شیری، چیزی در حدود ۱۰۰ تا ۱۰۰۰ بار از کهکشان‌های نوباوه‌ واقع در نواحی دوردست هستی که من به بررسی‌شان مشغولم، پرجرم‌تر است- و با این‌حال سرعت ستاره‌سازی آن کهکشان‌ها تا ۱۰ برابر از راه شیری‌ بیشتر است."

این کشف، ماحصل نامنتظره مأموریت‌هایی است که با هدف بررسی سیارات بیرونی منظومه شمسی به فضا پرتاب شده بودند و ابزارآلات‌شان هم برای بررسی جو سیارات گازی طراحی شده بود، نه فضای میان‌ستاره‌ای. سندل می‌گوید: "فضاپیماهای ویجر ۱ و ۲، هم‌اکنون سفرشان را با ورود به فضای میان‌ستاره‌ای به پایان می‌برند که در سال ۱۹۷۷ میلادی، رؤیایی بیش نبود."

منبع: nature