پشتش سنگین بود و جاده های دنیا طولانی. میدانست که همیشه

جز اندکی از بسیار را نخواهد رفت. آهسته آهسته می خزید، دشوار و کُند؛

و دورها همیشه دور بود. سنگ پشت تقدیرش را دوست نمیداشت

و آن را چون اجباری بر دوش میکشید.

پرنده ای در آسمان پر زد، سبک؛

و سنگپشت رو به خدا کرد و گفت: این عدل نیست، این عدل نیست.

کاش پُشتم را این همه سنگین نمیکردی. من هیچگاه نمیرسم...هیچگاه.

و در لاک سنگی خود خزید، به نیت ناامیدی.

خدا سنگپشت را از روی زمین بلند کرد.

زمین را نشانش داد...کُره ای کوچک بود.

و گفت: نگاه کن، ابتدا و انتها ندارد.

هیچ کس نمیرسد.چون رسیدنی در کار نیست.

فقط رفتن است. حتی اگر اندکی. و هر بار که میروی، رسیده ای.

و باور کن آنچه بر دوش توست،تنها لاکی سنگی نیست،

تو پاره ای از هستی را بر دوش میکشی؛ ...پاره ای از مرا.

خدا سنگپشت را بر زمین گذاشت.

دیگر نه بارش چندان سنگین بود....و نه راهها چندان دور.

سنگپشت به راه افتاد و گفت: رفتن، حتی اگر اندکی؛

و پاره ای از «او» را با عشق بر دوش کشید.

نویسنده:عرفان نظر آهاری

آرسن ونگر اذعان میکند به همه گلهایی که در بازی با وستهام زده شد علاقمند است اما علاقه خاصی به گل زیبای پشت پای کازورلا دارد.
این بازیکن اسپانیایی موفق شد با یک حرکت فوق العاده تیمی و پاس زیبای پودولسکی با پشت پای خود دروازه وستهام را باز کند و سومین گل آرسنال را به ثمر برساند.

ونگر از حرکات ترکیبی تیمش و همچنین بهبود مستمر خریدهای تابستانی اش راضی است.

ونگر میگوید:"من همیشه گلهایی که در آن حداکثر تعداد بازیکن درگیر هستند را دوست دارم.بنابراین میخواهم بگویم گل کازورلا را دوست دارم زیرا یک نمایش تیمی فوق العاده بود.

"همچنین گل پودولسکی را نیز تحسین میکنم.شما احساس میکنید دروازه بان حتی نتواست توپ را ببیند.او زمانی که ما 1-0 عقب بودیم احساس مسئولیت کرد.شما میدانید که زدن گل تساوی مهم خواهد بود.

"این مثبت است زیرا ما بازیکنانی مانند ژیرو،پودولسکی و کازرولا را میبینیم که در برخی مرحله ها مورد پرسش قرار گرفته بودند،آنها در این فصل به اینجا آمدند و در حال بهتر شدن هستند.

"این اخبار خوبی است.این بدین معنی است که ما به خوبی در بازار نقل و انتقالات کار کردیم.چیزی که همیشه زیر سوال بوده است."

هزار و یک‌ اسم‌ داری‌ و من‌ از آن‌ همه‌ اسم‌ "لطیف" را دوست‌تر دارم‌

که‌ یاد ابر و ابریشم‌ و عشق‌ می‌افتم. خوب‌ یادم‌ هست‌ از بهشت‌ که‌ آمدم،

تنم‌ از نور بود و پَر و بالم‌ از نسیم. بس‌ که‌ لطیف‌ بودم، توی‌ مشت‌ دنیا جا نمی‌شدم.

اما ...

زمین‌ تیره‌ بود. کدر بود، سفت‌ بود و سخت.

دامنم‌ به‌ سختی‌اش‌ گرفت‌ و دستم‌ به‌ تیرگی‌اش‌ آغشته‌ شد.

و من‌ هر روز قطره‌قطره‌ تیره‌تر شدم‌ و ذره‌ذره‌ سخت‌تر.

من‌ سنگ‌ شدم‌ و سد‌ و دیوار دیگر نور از من‌ نمی‌گذرد،

دیگر آب‌ از من‌ عبور نمی‌کند، روح‌ در من‌ روان‌ نیست‌ و جان‌ جریان‌ ندارد.

حالا تنها یادگاری‌ام‌ از بهشت‌ و از لطافتش،

چند قطره‌ اشک‌ است‌ که‌ گوشه‌ دلم‌ پنهانش‌ کرده‌ام،

گریه‌ نمی‌کنم‌ تا تمام‌ نشود، می‌ترسم‌ بعد از آن‌ از چشم‌هایم‌ سنگ‌ریزه‌ ببارد.

یا لطیف! این‌ رسم‌ دنیاست‌ که‌ اشک‌ سنگ‌ریزه‌ شود و روح‌ سنگ‌ و صخره؟

این‌ رسم‌ دنیاست‌ که‌ شیشه‌ها بشکند و دل‌های‌ نازک‌ شرحه‌شرحه‌ شود؟

وقتی‌ تیره‌ایم، وقتی‌ سراپا کدریم، به‌ چشم‌ می‌آییم‌ و دیده‌ می‌شویم،

اما لطافت‌ که‌ از حد بگذرد، ناپدید می‌شود.

یا لطیف! کاشکی‌ دوباره‌ مشتی، تنها مشتی‌ از لطافتت‌ را به‌ من‌ می‌بخشیدی‌

یا می‌چکیدم‌ و می‌وزیدم‌ و ناپدید می‌شدم،

مثل‌ هوا که‌ ناپدید است، مثل‌ خودت‌ که‌ ناپیدایی... یا لطیف!

مشتی، تنها مشتی‌ از لطافتت‌ را به‌ من‌ ببخش.


"عرفان نظر آهاری"