به گزارش سرویس فضای مجازی خبرگزاری فارس به نقل از سایت حرف تو، انجمن آزادی خواهان خاورمیانه بیانیه‌ای را به مناسبت روز جهانی مبارزه با شیاطین صادر کرد؛ متن این بیانیه به شرح زیر است: «روز دوم نوامبر، روز جهانی مبارزه با شیاطین نام گرفته است؛ انجمن آزادی خواهان غرب آسیا (خاور میانه) با اعلام انزجار از سیاست‌های شیطانی اعلامیه‌ای را در حمایت از این روز منتشر کرد.

خیر مفهومی است که از سوی تمامی ادیان، مذاهب و اندیشمندان مورد توجه قرار گرفته است؛ از افلاطون تا ابن سینا، از آدم تا محمد (ص)، همه بر یک نکته تأکید داشتند و آن سعادت بشریت بوده است.

ادیان مختلف برای هدایت بشریت نازل گردید تا با تمسک به آن راه خیر و سعادت برای انسان هموار گردد و از شر فاصله گیرد، اما از سوی دیگر ابلیس طاغی و سرکش، قسم به گمراهی و فریب انسان خورده است.

دنیای امروز مملو از شیاطین بزرگ است؛ شیاطین قرن بیست و یکم قدرت‌های سرکشی هستند که به واسطه ی روح شریر خود دورغ می‌گویند، جنایت می‌کنند، به جنگ و خونریزی می‌پردازند و به واسطه قدرت طلبی از حقوق انسان‌ها برای رسیدن به مقاصد شوم خویش استفاده می‌کنند.

ما گروهی از جوانان آزادی خواه منطقه غرب آسیا (خاور میانه)، به پا خاسته‌ایم تا علیه اقدامات شیاطین بزرگ قرن 21 اعلام برائت و نفرت نماییم و انسان‌های کره خاکی را به اعتراض علیه رفتارهای ضد انسانی و اخلاقی این شیاطین فراخوانیم؛ مهمترین اقدامات شیاطین در جهان امروز عبارتند از:

تفرقه افکنی میان ادیان الهی: ادیان الهی برای هدایت بشریت نازل شده‌اند؛ از آدم تا خاتم؛ کار ویژه پیامبران رسانیدن بشر به سعادت و خیر مطلق بوده است اما شیاطین می‌کوشند با ایجاد تفرقه و دو دستگی به مقاصد شوم خود که همانا اختلاف افکنی میان ادیان است، دست یابد.

گاهی از طریق توهین به پیامبر رحمت که منشا آن را مسیحیت می‌خوانند، گاهی از راه اهانت به موسی کلیم‌الله که منشا آن را مسلمانان می‌دانند...

جنگ و ترور: از دیگر نیرنگ‌های شیاطین برپایی جنگ و خونریزی‌های گسترده علیه مردم بی گناه جهان است؛ تاریخ نشان داده است شیاطین برای رسیدن به اهداف و مقاصد و منافع خود از هیچ اقدامی حتی کشتار مردم بی گناه چشم پوشی نمی‌کنند.

ای خدای من

آهنگ تو کردم و امیدم را از روی اعتماد به سوی تو آوردم

و دانستم مسئلت های بسیار من در برابر توانگری تو کم است

و خواهش های عظیم من در برابر وسعت رحمت تو کوچک است

و کرم تو از مسئلت احدی تنگ نمی گردد

و دست تو در بخشش ها از هر دستی بالاتر است....



پس خدایا سایه مادری را سر از فرزندی که لیاقت مادرش را دارد کم نکن

دست نوازش مادری را از سر فرزند قدرشناس مادرش کوتاه نکن

و فرزند دلسوزی را چشم انتظار بهبودی مادر بیمارش نکن

عشقه ايتاليا

آب قرار است نمادي از پاكي عشق رضا به معلم باشد كه در نيمه دوم فيلم با نام بردن آن پرده خوان از حضرت ابوالفضل (ع) به عنوان كسي كه عاشقانه سعي در رساندن آب به تشنگان برساند، فيلمي را به سمت و سوي معناگرايي ديني سوق مي‌دهد كه اين مسير با اين همه مطالب گونه گون جز سردرگمي بيننده چيز ديگري در بر ندارد. استفاده از نمادهاي مختلف در فيلم بدون هيچ‌گونه دقتي طراحي شده اند و اين خود، سبب نقص فيلم در ارسال پيامش مي‌شود. پيوند عشق زميني كه در نيمه دوم فيلم به يك باره با شفاي امامزاده تبديل به عشقي معنوي مي‌شود خودنشان دهنده استيصال فيلمنامه نويس در نتيجه گيري و پايان بندي درست است چرا كه گنجاندن اين همه مطلب پي در پي با آن نمادگرايي هاي اغراق آميز اجازه بروز تحول شخصيت را به نويسنده نمي دهد و لذا فيلمنامه براي آنكه خود را نجات دهد به راه حلي معجزه آسا براي گذر از نيمه اول به نيمه دوم دارد و چه چيزي بهتر از شفاي امامزاده اين كار را انجام مي دهد.
موتورسواري كه در چند صحنه كوتا حاضر مي‌شود، چه نقشي را ايفا مي‌كند؟ نقش آدمي كه به نحوي انذار دهنده يا شيطان وار رابطه معلم و رضا را دنبال مي‌كند. اگر مقصد كارگردان از حضور نقش موتورسوار آنچه بيان شد، باشد، اين كاراكتر به جز يك كاركرد سطحي و حتي خنده دار كاري انجام نمي دهد.
پيوند رضا با خواهرش و خواهرزاده كوچكش در صحنه‌هاي پاياني فيلم چه معنايي مي‌تواند داشته باشد؟! حلول پاكي چند باره همراه با ظرافتي زنانه در رضا، اين همه معنا، اگر هم مقصود بوده، در فيلم به جايگاهش نمي رسد.
مسير رفت و آمد موتور رضا مسيري است كه جنگل ورود و جاده شهر را شامل مي‌شود اين مسير، در واقع مسير سلوك رضا براي رسيدن به واقعيت عشق است، موتور رضا در باتلاق گل در ميانه جنگل متوقف مي‌شود، شمع حياتش رو به افول است سنجاق سر "معلم" كه معلم راه است شمع را پاك مي‌كند و موتور را براي پيمودن بقيه مسير آماده مي‌كند، هر چندمعلم هنوز به شاگردش خيان اطمينان ندارد و براي سپردن سنجاق سر به او در هراس است اما پس از سپردن يكي از خصوصي‌ترين وسائلش به شاگرد طريقت معرفتش او را بيشتر باور مي‌كند، هر چند اين باورها در ابتداي فيلم راه به جايي نمي‌برد اما مقصود اين است كه ما در انتها به اين عشق رويايي برسيم.