مرسی مهدی*خاطرات سابق*...

مرسی عزیزم

همینطور باید بروم

تا ته این خیابان

که غروب شده‌است،

هرچه

سایه‌ها طولانی‌تر شوند

او به #من

نزدیک‌تر خواهد شد.

زیر نور ماه .. #رضا-میرکریمی

اگه مایل بودید باز نشر کنید که فاتحه بیشتری خونده بشه...تنها کاری که از دستمون بر میاد...

می گویند نمی توانید، می گویند کشته می شوید، می گویند شما را چه به این کارها! نخبگان ما نتوانستند، شما که اصلا نخواهید توانست. می گویند راهتان را می بندیم، پایتان را می گیریم. می گویند هیمالیا مال ماست، صعودش هم مال ماست، افتخارش هم فقط مال ماست، کیف و کوکش هم مال ماست، عشق و حالش هم مال ماست. می گویند بروید چند ماه دیگر جواب نامه تان را می دهیم، می گویند مگر بچه بازیست، مگر به این آسانی است! می گویند آنجا هییییییییییمااااااااااالیییییییییاسسسسسسسسست، توچال نیست!


می گوییم بترسید، دیر یا زود سردمداریتان به پایان می رسد، می گوییم این صعود برای شما کابوس است و این کابوس رویای ماست. می گوییم نتوانستن برای ما ننگ نیست، قله برای ما هدف نیست. می گوییم جرات نداشتن ننگ است، هراسیدن ننگ است، درجا زدن ننگ است. می گوییم آری هدف قله نیست، هدف اعتلا است، هدف تجربه کردن است، هدف دیدن است، لمس کردن است، هدف آموختن است، از شکست درس گرفتن است.

من هوای آبرویت را ، بارانی هم که باشم دارم !

چروک شده است ذهنم

از خشکی لحظه های تنهایی

وقتی حتی

بیاد آوردن لبخندت

دشوار شده است

کاش خبرم میدادی

این مرثیه ی انتظار

کی تمام میشود ؟