بزرگ‌ترها، مهم‌ترها، مطمئن‌ترها، در قاعده.. باقی، پای بر شانه‌ی ایشان..

هر آجرکی که بالاتر می‌گذاری و رابطه/رفاقت را اوج می‌دهی،دلگرم به آجری در

قاعده است که آن پایین، در پی، به درستی چیده شده باشد.

برای این تازه‌ترهای ظریف، می‌توان آسان‌گیرتر بود: دستی می‌خورد و آجرکی بر زمین

می‌افتد؛ به سهو.. به شوخی.. به شیطنت.. به غفلت.. باکی نیست..

فرصتی دیگر هست و آجرکی دیگر..

اما آخ از آن که می‌آید و به ناگاه، آجرکی از قاعده برمی‌کشد! آخ!

ﺑـ ﻪ ﻫَـﻢ ﻧـمي ﺮﺳﯿــﻢ . .

ﺍﻣــﺎ . .

ﺑـﻬﺘـﺮﯾـﻦ ﻏَـﺮيـبــ ه ﺍَﺕ ﻣي مــاﻧَــﻢ . .

ﮐـ ه ﺗــﻮ ﺭﺍ ﻫَـﻤـﯿـﺸـ ه ﺩﻭﺳـﺖ ﺧــﻮﺍﻫَـﺪ ﺩﺍﺷـﺖ . .

ﺣَـﺘـﯽ ﺍﮔــَﺮ ﻧَـﺪﺍﻧـﯽ . .

ﺣَـﺘـﯽ ﺍﮔـَـﺮ ﻧـَﮕُـﻔـﺘــَﻢ . .

يه بار سکـــوت مي کنه، دو بار سکــوت مي کنه، سه بار سکـــوت مي کنه
ولي مطمئن باش دفعه چهارم ســـاکتت مي کنه !

پس نذار دفعه چهارم برسه ، چون اگه صبــــرش تموم بشه، تو هم براش تموم مي شي!

اتفاخا تازه از حموم اومدم

کسی حوصلهء خدا را ندارد..

کسی حال او را نمی پرسد..

کسی برایش نامه نمی نویسد، اما تو این کار را بکن. تو حالش را بپرس..

ساعتها را با او قسمت کن ،ثانیه هایت را هم....

همهء ما راحت حرف می زنیم، ولی نوشتن برای بیشتر ما سخت است ..

اما تو بنویس تا یادت بماند که نوشته ها، رد پای عبور است..

فردا که برگردی و نوشته هایت را بخوانی به یاد می آوری که از کجا رد شده و چطور قد کشیده ای...

حس های آدم...نیازهاش...دلبستگی هاش...دوست داشتن هاش...کینه و غم هاش...
وقتی مدتی غرقش هستی هیچ چیزیو نمی بینی..
قط میخوای دودستی بچسبی به حس اون روزها...
اما وقتی مدتی دور میشی..وقتی به جای اول شخص تبدیل
میشی به سوم شخص و از دور همه چیزو نگاه میکنی..
به خودت و همه ی اوون حس ها...
از خودت می پرسی این من بودم ،من بودم که حاضر بودم اینطور زجر بکشم؟
حاضر بودم رنج بکشم؟
گاهی باید دور شد...باید رفت بالا...
از اوون دور به همون اول شخص، به خودت نگاه کنی...
ببینی اصلا جایی که وایسادی چه شکلی ه...
ببینی چیزی که سرش میجنگی چقدر خوووبه؟پشیمونی نداره؟
گاهی باید دور شد...باید رفت بالا...

دلـت را بتـکان ...
غصه هایت که ریخت، تو هم همه را فراموش کن
دلت را بتکان
اشتباهایت وقتی افتاد روی زمین
بگذار همانجا بماند
فقط از لا به لای اشتباه هایت، یک تجربه را بیرون بکش
قاب کن و بزن به دیوار دلت ...


دلت را محکم تر اگر بتکانی
تمام کینه هایت هم می ریزد
و تمام آن غم های بزرگ
و همه حسرت ها و آرزوهایت ...


باز هم محکم تر از قبل بتکان
تا این بار همه آن عشق های بچه گربه ای هم بیفتد!


حالا آرام تر، آرام تر بتکان
تا خاطره هایت نیفتد
تلخ یا شیرین، چه تفاوت می کند؟
خاطره، خاطره است
باید باشد، باید بماند ...


کافی ست؟
نه، هنوز دلت خاک دارد
یک تکان دیگر بس است
تکاندی؟
دلت را ببین
چقدر تمیز شد... دلت سبک شد؟


حالا این دل جای "او"ست
دعوتش کن
این دل مال "او"ست...
همه چیز ریخت از دلت، همه چیز افتاد و حالا


و حالا تو ماندی و یک دل
یک دل و یک قاب تجربه
یک قاب تجربه و مشتی خاطره
مشتی خاطره و یک "او"...

@./ DoostDar ./

بعضی آهنگ های عاشقانه هستند که وقتی می شنوی دلت میخواهد یکی آن را برای تو بخواند؛

تو معشوق ِ تویِ آن شعر باشی...

یکی باشد که اینقدر دوستت داشته باشد که به خاطر تو شاعر بشود،

از دلتنگی نبودنت بگوید و از رنگ زندگی که با بودنت عوض میشود...


اما بعضی شعر ها هم هستند که وقتی میشنوی دلت میخواهد

جای کسی باشی که آن حس و حال را دارد،

جای کسی که آنقدر عاشق است، حتی اگر آن شخص عاشق تیره بختی باشد که

از معشوقش دور افتاده باشد.

حتی اگر آدم دلش برای آن عاشق بسوزد؛ حتی اگر حالش اشک آدم را در بیاورد...


مثل من ِ از دیروز تا حالا، که تحت تاثیر یک آهنگ قدیمی دلم میخواهد یک بار

در زندگیم آنقدر عاشق بشوم که فکر کنم خدا ته قلب آینه است

و آدمیزاد هنوز فرصت دارد که با عشق جاودانه شود.

هیشکی نمیتونه مث من کتاب بخونه

بعضـــی وقتا ....
حضــــور یه نفـــر بهت احساس امنیت و آرامش میده !
احساس زنده بودن و مهم بودن ؛
گاهی بدون اینکه چیزی بگی میفهمه حالتو ، درکت میکنه ....
اونوقت که دلت میخواد محکم بغلش کنی !
و بهش بگی: دوستت دارم و بخاطر همه چیز ممنـــــــــــــــــــون ... !!!

مثل هر بار برای تو نوشتم:

دل من خون شد ازین غم، تو کجایی؟
و ای کاش که این جمعه بیایی!
دل من تاب ندارد، همه گویند به انگشت اشاره،

مگر این عاشق دلسوخته ارباب ندارد؟
تو کجایی؟ تو کجایی...

و تو انگار به قلبم بنویسی:
که چرا هیچ نگویند
مگر این منجی دلسوز ، طرفدار ندارد ، که غریب است ؟

و عجیب است
که پس از قرن و هزاره
هنوزم که هنوز است
دو چشمش به راه است
و مگر سیصد و اندی نفر از شیفتگانش ، زیاد است
که گویند
به اندازه یک « بدر » علمدار ندارد!
و گویند چرا این همه مشتاق ، ولی او سپهش یار ندارد!