.اما همیشه که قرار نیست اینجور بماند ،

بالاخره یک روزی می آید حتما" ، یک دنیایی میشود که همه خوبند ،

همه خوشحالند ، همه خوشبختند ،

همه بهم لبخند میزنند و زنده بودن را از ته دل زندگی میکنند...

این روزها اما آدم دلش میخواهد فقط یک گوشه ای را پیدا کند بنشیند و زانو ها را بگیرد توی بغلش و یک دل سیر برای همه چیز و همه کس گریه کند ،

برای خودش ، برای اطرافیانش ، برای مردمش ، برای آدمها ،

برای خدایی که کمرنگ شده توی لحظه هامان ،

برای ایمانی که این روزها نه فقط از دست بلکه از دل خیلی ها میرود ،

برای دنیایی که روز به روز کثیف تر میشود ، برای دل هایی که خیانت می بیند ،

میشکند ، لگدمال میشود ،

برای خوشبختی هایی که یک شبه میرسند به سیاهی محض ،

برای سیاه شدن دل آدمها ، برای تباه شدن شرافتشان ،

برای حرف های خوبی که همه اش شعار شده ،

برای دروغهایی که از قضا این روزها بازار گرمی هم دارند ،

برای روزمرگی ها ، تنهایی ها ، بی کسی ها ، دلتنگی های لعنتی ،

برای شادی زودگذر آدمهایی که دوستشان داری،

برای آرزو های از دست رفته ، برای آرامشی که رویا شده...

کاش زندگی اینهمه واقعی نبود ، این روزها زندگی یه معجزه کم دارد...

بعضي آدم ها اصلا براي اين نيستند که براي تو باشند يا تو براي آن ها !
اصلا به آخرش فکر نمي کني
آنها براي اينند که دوستشان بداري

آن هم نه دوست داشتن معمولي نه حتي عشق !
يک جور خاصي دوست داشتن که اصلا هم کم نيست ...!
اين آدم ها حتي وقتي که ديگر نيستند هم
در کنج دلت تا ابد يه جور خاص دوست داشته خواهند شد ...!

آدمی وقتی زیاد راه برود ابتدا پایش شروع به گزگز کردن می کند و سپس تاول می زند...

اگر هم مواظبت نکنی این تاول ها می ترکند و دردناک می شوند...


می خواهم بگویم دل ِ آدمی هم با این که قد و قواره ای ندارد همین است...

وقتی خیلی احساست را برای یک نفر خرج کنی شروع می کند به سوزن سوزن شدن...

همینجوری خرج کنی و به هیچ نتیجه ای نرسی تاول می زند کم‌کم ،تاول های بزرگ...

پا معلوم است و می توان مواظبش بود که تاول هایش نترکد اما کی میتوان مواظب دل بود که تاول هایش نترکد؟

هرچه هم خودت مواظب باشی طرفت که مواظب نیست...

یکهو جمله ای می گوید که تاول که هیچ..کلا دلت می ترکد دود می شود میرود توی هوا...

بعضی وقت‌ها اشک همان آبی ست که زیر تاول های دلمان جمع شده است..

چ حس ِ خوب و نزدیکــی . . .

دوس داشتم

ناجــــــــی

چقده نازززم من ))

این عسکه بیشتر برعکسش صادقه ها

هستی

یک حقیقت تلخ است که میخورد وسط پیشانی آدم و کاریش هم نمیشود کرد...

تنهایی حقیقتی ست که توی بغض هامان گم کردیم ،

همان بغضی ست میان سینه که نه بالا می آید لامصب ، نه پایین می رود لعنتی...

تنهایی پناه بردن است به همه کس و همه چیز ، پخش شدن است توی کوچه ، توی خیابان...

تنهایی یعنی رفتن به جاهایی که نباید بروی ، یعنی سلام کردن به کسانی که نباید سلامشان کنی...

تنهایی یعنی از راه دور برگشته باشی و کسی به استقبالت نیامده باشد ،
یعنی رفته باشی از من ، رفته باشی از ما...

تنهایی یعنی نبودن " تو " و نیمکت هایی که پر از نبودن های ماست...

تنهایی یعنی امتداد ثانیه های پتک وار پرتکرار...

و بعد رسیدن به جایی که درونت می‌شود برهوت وسیعی از تنهایی‌ و صدایت درون خودت می‌پیچد بس که خالی شده ای ، بس که تنها مانده ایی...

تنهایی یعنی یادت برود تنهایی نمیشود از پس تنهایی برآمد...

فقط نسبت به غذاهاي توي يخچال و هرگونه خوراكي جلوي چِشَم احساس مسئوليت ميکنيم

اگـ ه دوس داشتــیــن شُمــا هَــم بــا مــا هَـمــراه بشـیــد...