سلاممممممممممممممممممم عزیزم شرمندم دیر اومدم پروفایلتون تازه پیداتون کردم ولی قول میدم از این بعد حاضریمو براتون همیشه بزنم یه دنیا ممنونم تز اینکه قابلم دونستی و تبریک گفتی

الكساندر پروخانوف، سردبير هفته‌نامه زافترا چاپ روسيه، در مقاله‌ای با عنوان «ايران بمب دارد»: «به تازگي از سفر به ايران بازگشته‌ام: ... در ‌مراسم ‌تعزيه ‌مذهبي ‌عاشورا ‌شركت ‌كردم، مراسمي ‌كه ‌هزاران ‌مسلمان ‌شب ‌هنگام ‌به ‌خيابان‌‌هاي ‌شهرها ‌ريخته ‌و ‌در عزاداري شهادت ‌امام ‌حسين ‌شركت مي‌كنند. ‌من ‌در ‌درون ‌صدها ‌هزار ‌نفر ‌از ‌مردم عزادار ايران كه ‌ناله ‌و ‌گريه ‌مي‌‌كردند و همچنين در ميان علم‌هاي سنگين وزن ‌كه با ‌پر ‌شترمرغ تزيين ‌شده ‌بودند، حركت ‌مي‌ كردم. در ‌كنار ‌من ‌جوانان، ‌كودكان و ‌پيرمردان ‌ريش ‌سفيد ‌حركت مي‌‌كردند ‌و ‌زنجير ‌مي‌‌زدند ‌تا ‌غم ‌و ‌همدردي ‌خود ‌را ‌نه ‌تنها ‌با ‌امام ‌شهيد، ‌بلكه ‌با ‌همه ‌غم‌زدگان ‌جهان، رنج ديدگان ‌و ‌تمامي كساني كه حقوق آنها به طور ناعادلانه پايمال شده است، ‌ابراز ‌كنند.

[لینک]

آه ملت رفیق دارن ما هم داریم...
.
.
.
.
دمت گرم باهال بود

خیلی تحت تاثیر قرار گرفتم نیما ..

من که دارم میبینمت نیم رخت همیشه جلو چِشَمه

خیلیَم واقعییم خاطره رو خوب اومدی

زکی خاطره به یاد موندنی .. دو روز نیام جزو خاطرات فراموش شده میشم که اما ترجیح میدم اینجوری فک کنم که فراموش نمیشم ینی نبایدم بشم /

من هیچوقت دست از دنبال کردنت بر نمیدارم و همیشه یه دنبالری باقی میمونم مگه دنبالر منو بندازه بیرون که بعید نیس

ممنونم نیما لطفت بی نهایت

این ترانه بوی نان نمی‌دهد
بوی حرف دیگران نمی‌دهد

سفره ی دلم دوباره باز شد
سفره‌ای که بوی نان نمی‌دهد


نامه‌ای که ساده و صمیمی است
بوی شعر و داستان نمی‌دهد:

با سلام و آرزوی طول عمر
که زمانه این زمان «نمی‌دهد»

کاش این زمانه زیر و رو شود
روی «خوش» به ما نشان نمی‌دهد

یک وجب زمین برای باغچه
یک دریچه، آسمان نمی‌دهد

وسعتی به قدر جای ما «دو تن»
گر زمین دهد، زمان نمی‌دهد!

فرصتی برای دوست داشتن
نوبتی به «عاشقان» نمی‌دهد

هیچ کس برایت از صمیم دل
دست «دوستی» تکان نمی‌دهد

هیچ کس به غیر ناسزا تو را
هدیه‌ای به رایگان نمی‌دهد

کس ز فرط های‌و‌هوی گرگ و میش
دل به هی‌هی شبان نمی‌دهد

جز دلت که قطره‌ای ست بیکران
کس نشان ز «بیکران» نمی‌دهد

عشق نام بی‌نشانه است و کس
نام دیگری بدان نمی‌دهد

جز تو هیچ میزبان مهربان
نان و گل به میهمان نمی‌دهد

ناامیدم از زمین و از زمان
پاسخم نه این، نه آن…نمی‌دهد

پاره‌های این دل شکسته را
«گریه» هم دوباره جان نمی‌دهد

خواستم که با تو «درد دل» کنم
گریه‌ام ولی امان نمی‌دهد…

قیصر امین پور