ممنونم مریم عزیز... مثل همیشه خیلی خیلی لطف داری دیگه...

اما خاک گل شد و عطر تو در تمام خانه پیچید...

NiCe

دردهای من
جامه نیستند
تا ز تن در آورم
چامه و چکامه نیستند
تا به رشته ی سخن درآورم
نعره نیستند
تا ز نای جان بر آورم

دردهای من نگفتنی
دردهای من نهفتنی است

دردهای من
گرچه مثل دردهای مردم زمانه نیست
درد مردم زمانه است
مردمی که چین پوستینشان
مردمی که رنگ روی آستینشان
مردمی که نامهایشان
جلد کهنه ی شناسنامه هایشان
درد می کند

من ولی تمام استخوان بودنم
لحظه های ساده ی سرودنم
درد می کند

انحنای روح من
شانه های خسته ی غرور من
تکیه گاه بی پناهی دلم شکسته است
کتف گریه های بی بهانه ام
بازوان حس شاعرانه ام
زخم خورده است

دردهای پوستی کجا؟
درد دوستی کجا؟

این سماجت عجیب
پافشاری شگفت دردهاست
دردهای آشنا
دردهای بومی غریب
دردهای خانگی
دردهای کهنه ی لجوج

اولین قلم
حرف حرف درد را
در دلم نوشته است
دست سرنوشت
خون درد را
با گلم سرشته است
پس چگونه سرنوشت ناگزیر خویش را رها کنم؟
درد
رنگ و بوی غنچه ی دل است
پس چگونه من
رنگ و بوی غنچه را ز برگهای تو به توی آن جدا کنم؟

دفتر مرا
دست درد می زند ورق
شعر تازه ی مرا
درد گفته است
درد هم شنفته است
پس در این میانه من
از چه حرف می زنم؟

درد، حرف نیست
درد، نام دیگر من است
من چگونه خویش را صدا کنم؟

تيغ مردان خورشيد در مشت
کورسوي شب تيره را کشت
يک زبان زندگي يک زبان مرگ
ذوالفقاري سخنگوي در مشت
قومي از زخم و خون نسل در نسل
از تبار جنون پشت در پشت
سوزشان آتش طور موسي
داغشان مهر محراب زرتشت
کوله بر پشت و سجاده در پيش
جاده در پيش رو، جاده در پشت
مهر پايان مرداب در دست
حکم آغاز توفان در انگشت

از converter استفاده کن....

فرشاد به اندازه کافی دلداریم داد گفت اسم ترم اولیارو چی گذاشتین

سلام خوش امدی

میگم یذره بخندی

چی شده؟

اهنگ پروفالم رو گوش بده

#عالی

آدمک آخر دنياست ، بخند

آدمک مرگ همينجاست ، بخند



آن خدايي که بزرگش خواندي

به خدا مثل تو تنهاست ، بخند



دست خطّي که تو را عاشق کرد

شوخي ِ کاغذي ماست ، بخند



فکر کن درد تو ارزشمند است

فکر کن گريه چه زيباست ، بخند



صبح فردا به شبت نيست که نيست

تازه انگار که فرداست ، بخند



راستي آنچه که يادت دادم

پر زدن نيست که در جاست ، بخند



آدمک نغمه آغاز نخوان

به خدا آخر دنياست ، بخند