ممنونم مریم عزیز... مثل همیشه خیلی خیلی لطف داری دیگه...

سلام عزیزم

exact

خب الان میبازمش

گاهگاهی که دلم یاد تو را می گیرد
تک تک فاصله ها در گذر تلخ زمان می میرند!
در همه جای دلم شوق دیدار تو جان می گیرد
اشک در چشم ترم می میرد
خانه ی تنگ دلم بوی تو را می گیرد


گاهگاهی که تو و روی تو را می جویم
گویی از این لجن آب عطر گلی می بویم
من به تو در گذر خاطره ها غصه ی دل می گویم
من از این خانه ی کمرنگ دلم هرچه غم است می شویم


گاهگاهی که شبان خواب تو را می بینم
در خیال خوش خواب، دست تو را می گیرم
من برای تو و آن خنده ی مستانه و خوش می میرم
من به پای این نگاه آفتابی تا ابد می شینم


گاهگاهی من به شوق تو و دیدار رخت تا دم در می آیم
من غروب مهر را مطلع تو می دانم
من تو را معجزه ی خنده ی دل می خوانم!
تو مرا تلخ گزیدی تو مرا هر دفعه راندی ،
من عاشق این را می دانم!


گرچه می دانم نمی آیی
که می دانم گذرگاهت همه جا هست جز کوی من آواره ی راضی
که می دانم همه کس جز منِ عاشق همان هستند که می خواهی
که می دانم گذر از کوچه ی عشقم نمی دانی
افسوس! که خوب می دانم نمی آیی!!!


گاهگاهی که دلم یاد تو را می گیرد
اب از کاسه ی صبر دل من می ریزد
نفسم می گیرد!!
انتظار عاقبت جان مرا می گیرد!!!

در پناه خدا

چرا تعجب کردی ؟

ما خشنیم دیگه... الان مشکل کجاست؟ میتونیم میزنیم... یمتونی بزن

و قاف
حرف آخر عشق است
آنجا که نام کوچک من
آغاز میشود

ممنونم آینورجان

کفشهایم کجاست ؟ می خواهم، سر شب راهی سفربشوم
مدتی بی بهار طی بکنم دو سه پاییز دربدر بشوم

خسته ام از تو از خودم از ما، «ما» ضمیر بعیدِ زندگی ام
دو نفر انفجار جمعیت است پس چه بهتر که یک نفر بشوم

یک نفر در غبار سرگردان، یک نفر مثل برگ در طوفان
می روم گم شوم برای خودم ، کم برای تو درد سر بشوم

حرفهای قشنگ پشت سرم آرزوهای مادر و پدرم
آه خیلی از آن شکسته ترم که عصای غم پدر بشوم

داستانی شدم که پایانش مثل یک عصر جمعه دلگیر است
نیستم در حدود حوصله ها ، پس چه بهتر که مختصر بشوم

دورها قبر کوچکی دارم بی اتاق و حیاط خلوت نیست
گاه گاهی سری بزن نگذار با تو از این غریبه تر بشوم