ممنونم مریم عزیز... مثل همیشه خیلی خیلی لطف داری دیگه...

قیصرامین پور... #اردیبهشت67

باحاله خیلی باحاله...آنا در تیان

...
انحنای روح من
شانه های خسته ی غرور من
تکیه گاه بی پناهی دلم شکسته است
کتف گریه های بی بهانه ام
بازوان حس شاعرانه ام
زخم خورده است

دردهای پوستی کجا؟
درد دوستی کجا؟

این سماجت عجیب
پافشاری شگفت دردهاست
دردهای آشنا
دردهای بومی غریب
دردهای خانگی
دردهای کهنه ی لجوج
...

خو بگو نمي خوام برم ديگه! درخت كجا بره آخه؟؟؟؟

ولی تخصص من مونده..

عمو پورنگه

من آهنگ ها رو به اسم ندارم... به دستگاه دارم

اما دریاچه مُرد...

thx

دور از همه مردم شده‌ام در خودم امشب

پیدا شده‌ام ، گم شده‌ام در خودم امشب



لبریز ز سرمستی و سرریز ز هستی

دریای تلاطم شده‌ام در خودم امشب



در هر نفسم بوی گلی تازه شکفته‌ست

یک باغ تبسم شده‌ام در خودم امشب



تا نورِ تو تابیده به طور کلماتم

موسای تکلم شده‌ام در خودم امشب



باریده مگر نم نم نام تو به شعرم

باران ترنم شده‌ام در خودم امشب



هم دانه‌ی دانایی و هم دام هبوطم

اسطوره‌ی گندم شده‌ام در خودم امشب

امشب از پنج هزار و چهل و شش غـــــــزل ِ بکــــر پُرم...
چه قدَر هم مژه را با سر ِانگشت شمردن سخت است!

توی بـــازار شـلوغی که در آن فکر همه مشغـول است
سر به زیر آمدن و رفتن و یک طعنه نخوردن سخت است

و زمانی که حـــریف تو رفیق است و رفــــیق تو حریف
دست در دست رفیقی زدن و سخت فشردن سخت است

در شب ِجشن عروسیش عصــــای تـن ِ زارم می دید :
باغبان را دم ِ باغی که به کل سوخته بردن سخت است

در شب جشن عروسیش که مُردم به همه ثابت شد:
گاه و بی گاه خود ِمرگ و هر از گاه نمردن سخت است