10 ماه قـــــــــــــــــــــــبـــــــــــــــــــــل

خیلی دوس دارم این ُ

منم

همتون

سلام علیکم ولیکم ....

سلام ترانه جون. ..

چطوری توهم؟

خیلی پیچیده س نیما

می خوای دوباره واسه گرفتن اون شماره تاکید کنم؟

نه این یکی یه ذره به واقع نزدیک تر بود برام.نمی دونم دارم روش فکر میکنم.اما امیدوارم دیگه این خوابا رو نبینم

خداکنه همینجور شه

تفاوت داشتن درد داره دختر درد

دردشو زیاد حس کردم قبلا و تا همین الان هم حسش می کنم.اونقدرها هم برام شیرین نیست اما گاهی فقط باید تفاوت داشته باشی تا یه چیزای رو لمس کنی

اون درد بهای همین تفاوته اما لذت بخشه وزیبا اما زیبای دردناک زیبای متفاوت

شببخیر

شب خوش

بای

بای

نه...رودسریم...منبعش هم املش بود...یه صدای خفیفی هم داشت...انگار سنگ بزرگی بیفته پایین

اها... خسارتی چیزی هم داشت ؟

نه بابا...در اون حد نبود...شاید 4.5 ریشتر

آها...خدا رو شکر

خفه بابا

بـــــــــــــــــــــله

هـــــــــــــــــــــــــمــــــــــــــــــــــــــون دیگه

مرسییییییییییییییییییییییییییییییییییی....

آره دیگه...اینم حرفیه..والا واسه خانوما مهمه دیگه چه برسه به آقایون

همون دیگه

همین دیگه

نقطه اوج ماجرا زماني است كه خود خانم سميه توحيد لو از اين جنجال رسانه‌اي مطلع مي‌شود و در وبلاگش توضيح مي‌دهد كه شلاق خوردني در كار نبوده معلوم مي شود فقط حكم صادرشده و حكم شلاق معمولاً حكمي بدل از شلاق دارد و...

اين ماجرا شايد به نظر خنده‌دار برسد ولي نشان دهنده وضعيت اسف بار روحي - رواني روزنامه نگاراني است كه از سال 88 به آن سوي آب‌ها و عمدتاً اروپاي غربي رفته و ساكن شده‌اند. روزي كه اين هموطنان، كشور را ترك مي كردند قاعدتاً به اميد بازگشت سريع به ميهن، بوده‌اند اما امروز به تدريج از ذهن‌ها فراموش شده‌‌اند و فقط هر از چند گاهي بهانه‌اي مثل بمب خبري سميه توحيد‌لو بايد پيش بيايد تا خودي نشان دهند و حداقل در صفحه وب بگويند ما زنده هستيم و حضور داريم.

بعضي از اين روزنامه نگارهاي پناه‌برده به اروپا را مي‌شناسم. اتفاقاً ديروز در پيگيري خبر سميه توحيد لو، بعد از مدتها به وبلاگ و سايتهاي اجتماعي شان به سري زدم و يادشان كردم.

هرچند برخي متن‌هايشان خيلي نارحتم كرد اما حقيقتاً و از صميم قلب به حالشان تاسف خوردم. مي دانستم كه اين دوستانم، خانواده‌ و همسران پولداري نداشتند پس دراين دو سال و خرده‌اي در اروپا چطور روزگار مي‌گذرانند؟ بعيد مي دانم پول بي‌بي‌سي و راديو فردا و خداي نكرده مواجب سرويس‌هاي جاسوسي غربي از گلويشان پايين برود.

اي كاش فرصتي و امكاني فراهم شود تا روزنامه‌نگاراني كه در جريان فتنه سال 88 از ايران رفته‌اند، اگر هنوز جذب سرويس‌هاي جاسوسي غرب نشده‌اند، يك جور به كشور برگردند. سوءتفاهم نشود، از توبه نامه و بازگشت تحقيرآميز حرف نمي‌زنم. اتفاقاً منظورم نجات اين هموطنان از زندگي تحقير آميزي است كه الان دچارش شده‌اند.

اينها هركدام براي خودشان اسم و رسمي در روزنامه نگاري اين كشور داشته‌اند، حالا به حالتي افتاده‌اند كه بايد براي اثبات زنده بودن يا خداي نكرده دريافت مواجب، با شايعه شلاق خوردن سميه توحيدلو آن طور مسخره‌بازي درآورند و داستان سرايي كنند.

درام تراژیک «شلاق خوردن سميه توحيدلو» هرچند پاياني كميك داشت، اما نوري انداخت بر تاريكخانه‌اي كه دهها روزنامه نگار ايراني در غربت گرفتار شده ‌اند و به تدريج فراموش مي‌شوند.

لايك

نه بابا از دیروز ساعت 12-1 بعد از ظهر مثل یه جنازه افتاده بودم.... فقط شب ساعت 1 یه 10 مین اومدم دیدم دارم میمیرم دوباره رفتم... الان تازه یه نمه سر حال شدم

سلاااااااام

دور از جون..خدا رو شکر پس

چاکریم... ممنون

گلپری یه برنامه باید بنویسم مانی تو قاقا چنجر پرو ، اماده شد میارم برات

قاقا داشته باشه ها

داره گلپری قاقا ی رمز دار هم داره

رمزشم فقط بده به خدم . . به کسی ندیا . . همش برای خودم