ممنونم مریم عزیز... مثل همیشه خیلی خیلی لطف داری دیگه...

به گزارش خبرنگار اعزامی پارس توریسم به مشهد،مجیدی در مراسم بزرگداشت رضامیر کریمی در اختتامیه جشنواره فیلم دینی رویش افزود :یه حبه قند فیلم ماندگاری است و ماندگار هم خواهد ماند .این فیلم یک فیلم اصیل است و این اصالت چه در تکنیک و چه در محتوا به خوبی دیده می شود.

وی ادامه داد: من فیلم یه حبه قند را خیلی خیلی دوست دارم و این فیلم متاسفانه در جشنواره فجر مهجور ماند و کسانی که فیلم را نادیده گرفتند در جقیقت شانس خود را از دست دادند .

مجیدی درادامه گفت :درباره میرکریمی صحبت کردن هم سخت است وهم آسان . آسان از این نظرکه او مثل چشمه ای جاری زلال شفاف و روان است .سخت از این نظر که میر کریمی مانند این است که بخواهیم در کویر خالی دری را پیدا کنیم .

وی تاکید کرد:میرکریمی با فیلمهای اندکی که ساخته گامهای بزرگی در سینما برداشته است .

مجیدی ادامه داد:افتخار می کنم در سینمایی حضور دارم که رضا میرکریمی در آن جضور دارد.

وی تاکید کرد :میرکریمی فیلمسازی است که تعهد ،روح وهنرش زبانزد خاص و عام است .

امروز تو فکر مشیری بودم... فقط من آخرش رو بیشتر از اولش دوست دارم

شب خوش

این روزها که می گذرد، هر روز
احساس می کنم که کسی در باد
فریاد می زند
احساس می کنم که مرا
از عمق جاده های مه آلود
یک آشنای دور صدا می زند
آهنگ آشنای صدای او
مثل عبور نور
مثل عبور نوروز
مثل صدای آمدن روز است
آن روز ناگزیر که می آید
روزی که عابران خمیده
یک لحظه وقت داشته باشند
تا سر بلند باشند
و آفتاب را
در آسمان ببینند
روزی که این قطار قدیمی
در بستر موازی تکرار
یک لحظه بی بهانه توقف کند
تا چشمهای خسته خواب آلود
از پشت پنجره
تصویر ابرها در قاب
و طرح واژگونه جنگل را
در آب بنگرند
آن روز
پرواز دستهای صمیمی
در جست و جوی دوست
آغاز می شوند
روزی که روز تازه پروازها
روزی که نامه ها همه باز است
روزی که جای نامه و مهر و تمبر
بال کبوتری را
امضا کنیم
مثل نامه یی بفرستیم
صندوقهای پستی
آن روز آشیان کبوترهاست
روزی که دست خواهش ، کوتاه
روزی که التماس گناه است
و فطرت خدا
در زیر پای رهگذران پیاده رو
و بر روی روزنامه نخوابد
و خواب نان تازه ببیند
روزی که روی درها
با خط ساده یی بنویسند :
« تنها ورود گردن کج ممنوع ! »
و زانوان خسته مغرور
جز پیش پای عشق
با خاک آشنا نشود
و قصه های واقعی امروز
خواب و خیال باشند
و مثل قصه های قدیمی
پایان خوب داشته باشند
روز وفور لبخند
لبخند بی دریغ
لبخند بی مضایقه چشمها
آن روز
بی چشمداشت بودن لبخند
قانون مهربانی است
روزی که شاعران
ناچار نیستند
در حجره های تنگ قوافی
لبخند خویش را بفروشند
روزی که روی قیمت احساس
مثل لباس
صحبت نمی کنند
پروازهای خشک شده ، آن روز
از لای برگهای کتاب شعر
پرواز می کنند
و خواب در دهان مسلسلها
خمیازه می کشد
و کفشهای کهنه سربازی
در کنج موزه های قدیمی
با تار عنکبوت گره می خورند
روزی که سبزه زرد نباشد
گلها اجازه داشته باشند
هر جا که دوست داشته باشند
بشکفند
دلها اجازه داشته باشند
هر جا نیاز داشته باشند
بشکفند
آیینه حق نداشته باشد
با چشمها دروغ بگوید
دیوار حق نداشته باشد
بی پنجره بروید
آن روز دیوار باغ و مدرسه کوتاه است
تنها پرچینی از خیال
در دوردست حاشیه باغ می کشند
که می توان به سادگی از روی آن پرید
روز طلوع خورشید
از جیب کودکان دبستانی
روزی که باغ سبز الفبا
روزی که عشق آب ، عمومی است
دریا و آفتاب
در انحصار چشم کسی نیست
روزی که آسمان در حسرت ستاره
نباشد
روزی که آرزوی چنین روزی
محتاج استعاره نباشد
ای روزهای خوب که در راهید !
ای جاده های گمشده