OMID
میترسم… کسی بوی تنت را بگیرد.. نغمه دلت را بشنود.. و تو خو بگیری به ماندنش! چه احساس خط خطی و جهنمی یست! این عاشقانه های حسود من….
OMID
بچـــه کـــه بـــاشی از “نقـــاشی”هـــایتـــ هـــم مــی تــواننــد بـــه روحیـــاتــ و درونیـــاتتــ پی ببــرنـــد ، بـــزرگ کـــه مــی شـــوی از حــرفهـــایتـــ هـــم نمــی فهمنـــد تـــوی دلتــ چـــه خبـــر استــ !
OMID
بالاتر از سیاهی هم “رنگ” هست … مثل رنگ این روزهای من !
OMID
ﺧﯿﻠـﯽ ﻭﻗﺘـﻪ ﺩﻟـﻢ ﺗﻨـﮓ ﺷـﺪﻩ ﻭﺍﺳـﻪ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺑـﻬﺶ ﺑـﮕﻢ: ۷ ﺻﺒـﺢ ﺍﮔـﻪ ﺑﯿـﺪﺍﺭ ﺑـﻮﺩﯼ ﺑﯿـﺪﺍﺭﻡ ﮐـﻦ … ﺍﮔـﻪ ﺭﻓﺘـﻢ ﭘـﺸﺖ ﺧﻄﺶ ﻗـﻄﻊ ﮐﻨـﻪ ﻭ ﺑـﮕﻪ : ﺟﻮﻧـﻢ … ﺍﮔـﻪ ﺑـﺎﻫﺎﺵ ﻗـﺮﺍﺭ ﮔﺬﺍﺷﺘـﻢ ﺯﻭﺩﺗـﺮ ﺍﺯ ﻣـﻦ ﺑﯿـﺎﺩ… ﯾﻮﺍﺷﮑـﯽ ﺍﺯ ﺗـﻠﻔﻦ ﺧﻮﻧـﻪ ﺑﺰﻧـﮕﻪ ﺑــﻬم… ﺩﻭﺳﺘﺎﺷـﻮ ﺑﭙﯿﭽﻮﻧـﻪ ﺑـﺨﺎﻃﺮ ﻣـﻦ… ﻣـﻨﻮ ﺑـﺎ ﺗﻨــﻬﺎﯾﯿﺎﻡ ﺗﻨــﻬﺎ ﻧـﺬﺍﺭﻩ… ﺧﯿﻠـﯽ ﻭﻗﺘـﻪ ﺩﻟـﻢ ﺗﻨـﮓ ﺷـﺪﻩ…
OMID
کاش کسی یاد معلم ها می داد : اول مهر شغل پدرها را نپرسند ؛ وقتی هنوز احترام به همهی شغل ها را و افتخار به همهی پدرها را یاد دانش آموزانشان ندادهاند ! حالا قصه ی چشمان یتیمی که نم میخورد ، بماند …