یادمه دبیرستانی که بودم شنبه به شنبه صبح اول وقت ناظم مدرسه توی صف یکی یکی صورتهامون رو زیر نور آفتاب میگرفت و موهای پشت لب و صورت و زیر ابروهامون رو با دقت چک میکرد که مبادا یک تار مو از اون جنگل لعنتی که ابزار آزار همه دخترهای اون سن و سال بود کم شده باشه . اگر روزی هم توی صف فرصت نمیشد میومد سر کلاس و کنار پنجره دست مینداخت زیر چونمون و صورتمون رو توی نور اینور و اونور میکرد ... آستین هایی رو که تا خورده بود و پایین میکشید و از دستهایی که جز ساعت هر آویز دیگه ای داشت رو تحویل میگرفت و دیگه پس نمیداد ... کف دستش رو از زیر مقنعه روی سرمون میکشید و یک مشت مو رو توی دست میگرفت و بیرون میکشید که اگر روغنی یا ژل زده بود ما رو راهی آبخوری بکنه که موهامون رو بشوریم
....
اول راهنمایی که بودم سر بازیگوشی، پشت یکی از پلک هام یک خراش و کبودی باریک شبیه یک خط چشم پهن و بنفش افتاد . دبیر علوممون که اصولا عادت نداشت حرف دانش آموزا رو باور کنه بعد از اینکه ازم پرسید چی شده و براش توضیح دادم یک پوزخند تلخی زد و گفت چقدرم اتفاقی جای خوبی زخم شده ! ... همیشه ازینکه راست بگم و باور نشم متنفر بودم
.....
توی کوچمون فقط با یکی از پسرا اونم صدقه سری دوست صمیمیم که همسایه و همبازی و دوستش بود سلام علیکی داشتم ... یکبار توی کوچه با هم برخورد کردیم و واستادیم کمتر از یک دقیقه سلام و احوالپرسی کردیم . من توی پیاده رو ، سه چهار قدم مونده به جویِ کنار پیاده رو و اون بنده خدا اونورِ جوی ، چهار پنج قدم عقب تر ... مبادا فاصله کم باشه کسی رد شه و توی در و همسایه و محل واسه خودمون و خانوادمون حرف و حدیثی دربیاد ... اونم توی یوسف آباد که محله روشنفکر نشین بود تازه ... همون موقع یک خانومی داشت رد میشد اول چپ چپ نگامون کرد بعد هم زیر لب یک چیزی زمزمه کرد و رد شد ...
...

قلقلی خیلی دوسش داشتم و دارم

کنعان

فیلم کنعان

یه بغل بی حرف بی گلایه