اون وقتا روبروی دانشگاهمون یه پارک بود ..یه عالمه گنجشکم داشت... بیشتر وقتا براشون غذا میبردم....یه گربه سیاه هم بود ..وقتی گنجشکا جمع میشدن غذاشونو بخورن اونم کمینشون مینشست ...منم برای اینکه گربه سیاهه بهشون نزدیک نشه مینشستم روی نیمکت و خوردنشون رو نگاه میکردم....خب گربه سیاهه هم گرسنه بود ..و من هیچ وقت اینو دقت نکردم...تا اینکه یه روز به جای گنجشکا حواسم رفت به گربه سیاهه و خیره نگاه های دزدکیش به گنجشکا و خودم شدم....حسرت چشماش هنوزم اذیتم میکنه ...اون روزم حسرت نگاهش به اون گنجشکا بغضمو شکست ..خیلی از دست خودم ناراحت شدم...از اون به بعد یا نرفتم اونجا یا رفتم و برای اونم غذا بردم.....(اینو الان داشتم تو ذهنم مرور میکردم که چرا؟چرا به حسرت نگاه های همدیگه بی تفاوتیم انقدر ؟..چرا؟..یعنی چقدر خودمونو دوست داریم که دیگری رو یادمون میره؟)