خیلی وقت بود توی شبنامه ارسال نداشتید ...
به شخصه خیلی خوشحال شدم..
برقرار باشید همیشه..
یاعلی.

بدین هنگام،

کسی آهسته، گویی چون نسیمی می خزد در غار

محمد را صدا آهسته می آید فرود از اوج

و نجوا گونه می گردد

پس آنگه می شود خاموش.

سکوتی ژرف و وهم آلود ناگه چون درخت جادو اندر غار

می روید....

و شاخ و برگ خود را در فضای قیرگون غار می شوید

و من در فکر آنم کاین چه کس بود، از کجا آمد؟

که ناگه این صدا آمد:

«بخوان» ... اما جوابی برنمی خیزد

محمد، سخت مبهوت است گویا، کاش می دیدم

صدا با گرم تر آوا و شیرین تر بیانی باز می گوید:

«بخوان!» ... اما محمد همچنان خاموش

دل اندر سینه ی من باز می ماند ز کار خویش، گفتی می روم از هوش

زمان، در اضطراب و انتظار پاسخش، گویی فرومی ماند از رفتار

«هستی» می سپارد گوش

پس از لختی سکوت- اما که عمری بود گویی- گفت:

«من خواندن نمی دانم»

همان کس، باز پاسخ داد:

«بخوان به نام پرورنده, ایزدت، کاو آفریننده است....»

و او می خواند، اما لحن آوایش

به دیگر گونه آهنگ است

صدا گویی خدا رنگ است

و می خواند

«بخوان! به نام پرورنده ایزدت، کاو آفریننده است....»......

شاعر:علی موسوی گرمارودی