خاک .... پاکیزه است

همه ما از خاکیم و به خاک باز خواهیم گشت

خاک ... مسخره نیست که بخواهیم کسی را با آن ...مسخره اش کنیم .

فنجان چای من ؛ همیشه با من است .

دست که بردم بردارمش ...دیدم ستاره روی موج چای ... موج می زند !

گفتم آی ناقلا ..... کی آمدی من ندیدمت ؟!

خندید و چشمکی زد و موج زد

یه هویی دلم گرفت

بغض سیاهی دوید درونم و گیر کرد گلویم

فنجان را زدم دیوار همسایه ...

پ اااا ق !

بلند شدم ....

رفتم اتاق .... و کلید را زدم ...

چراغ ...

خسته و با دهن دره ای عمیق .... چشم هایش را بست

آمدم تراس ...

روی صندلیم نشستم ...

آن گوشه حیاط .... صدای جیر جیرک می آمد

گاهی وقت ها ... وقتی تنها بودم ....

تنهایم نگذاشته است !

درته تاریکی شب ......

من بودم و صندلی چوبی من و جیرجیرک آواز خوان من

چرا خیلی ها .... هم را درک نمی کنند ؟

چرا درک ها ؛ اینقدر ... پروانه اند ؟

چرا سفره .... این قدر تنها است ؟

چرا نان ....... این قدر ترشیده است !

چرا ...کسی به فکر " چرا " نیست ؟

چرا هر وقت با کسی می خواهی حرف بزنی... ماسک می زند ؟

چرا اینهمه دروغ ...

اینهمه دغل....

اینهمه رنگ ...

اینهمه دل های سنگ ؟

چرا نشستن .... زیبا نیست ؟

چرا همه می دوند ... می خزند ...

چرا زیبایی کثیف است !

چرا کثافت ... این قدر دلرباست!؟

چرا سبزه ؛ آبی است؟

چرا ...زمین خالی است ؟

چرا دیدن ...

این همه سخت است و کور بودن ...

لذتی دارد ؛ که نپرس !

چرا همش فیلم .. فیلم ..... فیلمیم !؟

به کجا می خواهیم برسیم ؟

ابنهمه دروغ و فرار و مکر....

از برای چیست ....

ای دوست ؟

شبت زیبا و آرام

آن شب که " جنگل ابرها" بودم....

شب جالبی بود

نسیمی ....... آرام

لابلای برگ ها ...

زیگزاگ می زد

ماه.....

شیطون بود و شیطنت می کرد ...

و لای ابرها قایم می شد و از پشت یکی دیگر بیرون می امد .

از دور دست ها .... صدای ساز دهنی می آمد

ومن ساز دهنی قرمزم را از لای پتو بیرون آوردم و دراز کشیدم و گذاشتمش روی پیشانیم و سردی ورق فلزیش را حس کردم

انگار تبم را بعد از یک روز رانندگی ناشیانه ! داشتم ؛ می گرفتم.

چقدر بالابود !