شب ها که می خزم لای کیسه خوابم ....

هنوز هم نسیم جنگل و ایست ابرها را .... حس می کنم

و از دور ها ...

غرش حیوانات را می شنوم که به بوی من .... نزدیک و نزدیکتر می شوند

ولی تا بخواهند برسند....

آفتاب ......

نورش را می تاباند به درون جنگل وفراریشان می دهد!

همین است که می گویم ...هنوز خدا؛ منه بد را ؛ هنوز هم ... دوست دارد

واین ....

آرامم می کند

آرامشی در جنگل ابرها

نفس مي زند موج .... ساحل نمي گيردش دست،



پس مي زند موج .



فغاني به فريادرس مي زند موج !



من آن رانده ماندهء بي شكيبم،



كه راهم به فريادرس بسته،



دست فغانم شكسته،



زمين زير پايم تهي مي كند جاي،



زمان در كنارم عبث مي زند موج !



نه درمن غزل مي زند بال،



نه در دل هوس مي زند موج !

گفته بودی پیش از این ها : دوستی ماند به گل

دوستان را هر سخن ؛ هر کار؛ بذر افشاندن است

در ضمیر یکدیگر

باغ گل رویاندن است

گفته بودم : آب و خورشید و نسیمش .... مهر است

باغبان ؛ رنج تا گل بردمد

زندگی را چون بهشت

تازه ؛ عطر افشان و گل باران کند

گفته بودم ؛ لیک ؛ با من کس نگفت :

خاک را از یاد بردی .... خاک را

لاجرم یک عمر سوزاندی دریغ

بذرهای آرزویی پاک را

آب و خورشید و نسیم و مهر را

زآنچه می بایست افزون داشتم

شور بختی بین که با آن شوق و رنج

در زمین شوره سنبل کاشتم

گل ؟

چه جای گل ؛ گیاهی برنخاست

در پی صد بار بذر افشانی ام

باغ من ؛ اینک بیابان است و من

وندر آن من مانده ام با حیرانی ام

پوزشم را می پذیری

بی گمان

عشق با این اشک ها ؛ بیگانه نیست

دوستی بذری ست ؛ اما هر دلی

در خور پروردن این دانه نیست


یادگاری دیگر از دوست ... برکشیده ازیک بقچه ای !