روزای روشن خداحافظ
سرزمین من خداحافظ
روزای خوبت بگو کجا رفت
تو قصه ها رفت یا از اینجا رفت
انگار که اینجا هیچکی زنده نیست
گریه فراوون وقت خنده نیست
گونه ها خیسه دلا پاییزه
بارون قحطی از ابر میریزه
همه عزادار سر به گریبون
مردا سر دار زنا تو زندون
انگار که شبه هر روز هفته
از هر خونه ای عزیزی رفته
همه با هم قهر همه از هم دور
روزا مثل شب شبا سوت و کور
نه تو آسمون نه رو زمینیم
انگار که خوابیم کابوس می بینیم
از زمین دوریم از زمان جدا
حتی نمییام بیاد خدا
روزای روشن خداحافظ
سرزمین من خداحافظ
نوبت میگیریم گیج و بی هدف
واسه مردن هم باید رفت تو صف
روزا و شبا اینجور میگذرن
هرجا که میخوان مارو میبرن
آخه تا به کی آروم بشینیم
حسرت بکشیم گریه ببینیم
ای زن تنها مرد آواره
وطن دل توست شده صدپاره
ای زن تنها مرد آواره
وطن دل توست شده صدپاره
ای زن تنها مرد آواره
وطن دل توست شده صدپاره
پاشو کاری کن فکر چاره باش
فکر این دل پاره پاره باش
پاشو کاری کن فکر چاره باش
فکر این دل پاره پاره باش
روزای روشن خداحافظ
سرزمین من خداحافظ

خداحافظ خداحافظ
روزای خوبت بگو کجا رفت
تو قصه ها رفت یا از اینجا رفت
انگار که اینجا هیچکی زنده نیست
گریه فراوون وقت خنده نیست
گونه ها خیسه دلا پاییزه
بارون قحطی از ابر میریزه
همه با هم قهر همه از هم دور
روزا مثل شب شبا سوت و کور
روزای روشن خداحافظ

همه عزادار سر به گریبون
مردا سر دار زنا تو زندون
نه تو آسمون نه رو زمینیم
انگار که خوابیم کابوس می بینیم
نوبت میگیریم گیج و بی هدف
واسه مردن هم باید رفت تو صف
روزا و شبا اینجور میگذرن
هرجا که میخوان مارو میبرن
روزای روشن خداحافظ
سرزمین من خداحافظ

خداحافظ خداحافظ

آخه تا به کی آروم بشینیم
حسرت بکشیم گریه ببینیم
ای زن تنها مرد آواره
وطن دل توست شده صدپاره
پاشو کاری کن فکر چاره باش
فکر این دل پاره پاره باش
همه عزادار سر به گریبون
مردا سر دار زنا تو زندون
پاشو کاری کن فکر چاره باش
فکر این دل پاره پاره باش

مطمئنم باز اشتباه فهمیدی

آی ی ی ی خداجان !

چقدر تو خوبی

خیلی خوبی

عشق معبری برای یگانگی است .

کوره راهی پرپیچ وخم است که یکی با گاری می رود

دیگری با درشکه می تازد

آن یکی با اسب می رود

و این یکی با ساز دهنی اش ...ساز می زند و گام بر می دارد .بی کفش!

عشق ...یکی است با هزاران لباس و رنگ ولی با یک حس جاودانه.

عشق ..همان شبنم روی گل است

ابر روی آسمان ....

خورشید آویخته

و مهتاب قاب شده

سجده برای خداوند .

عشق ....همان آه مادر است برای فرزنش

و بی تابی کودک به آغوشش

و ستایش معشوقه است در نزد معشوق

و خوابی است آرام برتشکی نرم

به نرمی هیچ چیز را حس نکردن

و تنها خماربودن بر در عشق

و کلونش را به صدا در اوردن

وسماور وجودت را برایش آتش زدن

و استکانی چای ...

درون نعلبکی حس هایت

با قندی ...پهلویش .

عشق .... آرشه ویلون کشیدن است با چشمانی بسته

و گوشی نشانده کنار سیم ها یش

و حسی جاری درونت .

عشق ....همان دست در دست دادن

و پای تپه ای به انتظار گرمی نشتن

و سایه مادر را جستن در آسمان زندگیت

به بوی دست های مهربان پدر .

عشق ...شیر داغ نوشیدن است کنارکاغذها ی کاهی با مدادهای نرم

فلورانسی و دویدن کنار کانگورهای جزیره ای در دل آرام .

و اما زندگی !

زندگی ... حس داشتن است

اینکه سال ها پی حسی باشی و از پی حسی بری و وقتی به آن

رسیدی ... زندگی را حس کنی و ببوسی وکنارش باشی و گمش نکنی .

ساده است نه؟

اما نیست ..................

نیست بخدا ......................

هیچ چیز ساده نیست ..............

نه دروغ

نه عشق

و

نه زندگی