حرف نداره

من خیلی ...

لحظۀ رفتن شد

شانه هایم لرزید

دستهایم غم دوری را از سر می چشید

چشمهایم ترسید

از هراس دوریت می لرزید

اشکهایم که به آرامی

در حصار پلک هایم بودند

از هراس چشمها ترسیدند

و به روی گونه ام لغزیدند

چه در مانده شدم آن لحظه

چه تلخ بود گذشتن از آغوشت

بی تو آرامش نیست...

همه را لحظۀ رفتن سپردم به دستان تو

همچنان می لرزم

هر لحظه از نبودنت می میرم

تا لحظۀ دیدار دوباره

دیدار دوباره...

دلم رویایست

دستهایم خالیست

هر چند غوغایی در نگاهم جاریست

آری تو همۀ رویایم

با حضور تو دلم رویایست

به تو خواهم رسید

که تو آرامش این جان و تنی

دل من رویایی

آسمانم آبی

دستانم نیزپر زدستان تو...