جمعه اما حکایت دیگری داشت

از دست‌های پر توان کاراگاه گجت تا " مادر خانومی " گفتن‌های زی زی گولو

که اسمش به عنوان طولانی‌ترین اسم از کتاب گینس جا مانده بود

ساعت ۲ که میشد ،

اخبار که شرش را از سر کودکی‌هایمان کم میکرد دنیا دوباره به کاممان بود

جنون میگرفتم با آن شرلی ، دختری با موهای قرمز که طاقچه ی وسیع پنجره اتاقش

نیمه شب‌ها تختخوابش میشد ،

از بس که قبل خواب به دور دست نگاه میکرد و خیال میبافید

فوتبالیست‌ها با تمام دروغ‌های که به خوردمان میداد

اما باور کردنش را ترجیح میدادیم

شاید یواشکی هم آرزو میکردیم کاش دنیا اینگونه بود

دو قلو‌ها که هیچ جوره دو قلو به چشم نمی آمدند حتی با حقه‌های دوبله

و دست هایی که میگرفتند و معجزه میکردند

از تمام اینها بگذریم


جودی ابت ، با آن پدر لنگ درازش

دیوانــــــــــه‌ای که از در و دیوارِ هر چیز که ارزش کشف کردن داشت بالا میرفت

بی آنکه برایش مهم باشد دیگران چه فکری میکنند

نامه هایی که مینوشت و ما بلند بلند میخواندیم ...

سایه هایی که میکشید و ما بلند بلند میدیدیم

گریه هایی که پنهانی بود و ما بلند بلند میکردیم

چه دنـــــــــــــیایی بود ......................

این روز‌ها دلم الفی اتکینز می خواهد

پسری با چند تار موی سیخ بر کله ی گردش

که وقتی پدر سرِ کار میرفت

روی صندلی می ایستاد و بلند داد میزد :


مــــــــــــن از هیچ چی نمی ترسم


نه از تنهایی .... نه از تاریکی ......................


از هر که پرسیدم او را به یاد نیاورد ...




کاش دنیا همان میماند.............


حالا لی لی پوت دیگر یک سرزمین کارتونی نیست

وقتی اطرافمان پر از چشم هاییست که ترجیح میدهند

یک نگاه بلند را انکار کنند وقتی ارتفاع خودشان پایین است ..................

این روز‌ها افسانه سه برادر تنها افسانه است .... لاغر‌ها به چاق‌ها میخندند

و دستگاه پروفسور بالتازار هم از کاری برایشان از دستش بر نمی آید ....

رابین هود‌ها از عمق شِر وود به کافه‌های انقلاب روی آورده اند

هیچ میتی کمانی آنقدر بزرگ نیست که هرج و مرج اجتماع از آن حساب ببرد

و دستمال قدرت داداش کایکو تنها پرچم سفیدی شده که صلح می خواهد

و دنیای کودکان اطرافمان آنقدر مدرن شده که می فهمند


حتی اگر تمام شب را برای دختری به نام نِل دعا کنند ،

هیچگاه مادرش را پیدا نخو

نخواهد کرد