قَلب دُخترآ مِثل چآه میمونه اَگه رَفتی توش دیِگه مَحآله بــِ رآحَتی بِتونی بیرون بیآیی اَمّا قَلبه پِسرآ مِثله هُتله پنَج سِتاره اَست دائم توش رَفتو آمده یکی میآد اوون یکی میره .

کلمات و حس ها ...همه آن چه هست ؛ از آن " رخ" است

"رخ" تصمیم گرفته ...همچنان زیبا و باشکوه بماند

"چشمانم بارانیست ....برای سیمین !"

سیمین را چندبار دیدم و پای حرف هم نشستیم

با هم حتی.... کلنجار رفتیم سر حرف زدن من !

منم سر حرف زدن او

او می گفت : "حرف که می زنی ...باید حرف دلت باشد "

منم می گفتم :"حرف که می زنی ...باید حرف دلت باشد"

! ! !

هر دو یک چیز می سرودیم در حقیقت خودمان !

ولی لذیذ بود کلنجار رفتن دو حرف شبیه هم !

چون ...

واژه های سیمین فرق می کرد با زاویه های من !

دوستی نوشته بود

" چشمانم ...بارانیست برای سیمین "

ومن ته دلم گفتم

"من"...خود بارانم ؛ برای سیمین !

دنیای ما ...چقدر تو خالیست !

مثل جیب پر از پاره پوره فقیر بینوایی؛ که هر چقدر ته آن را می کاود..

جز سوراختک ! هایی ریز و درشت .... چیزی به چنگ نمی آورد !

دانشور را..... با جلال شناختم

برغم سن زیبایی که داشت و پر غرور....

من با سن کمم....

سر در هوای حرف هایش گذاشته بودم

زیبایی نوشتن هایش

بکر و ناب بود

زیبایی رفاقتش با جلال...... چقدر رشک برانگیز بود ؟فقط من می دانم و من

کتاب ها و دفتر های شعرش ؛یک طرف

زیبایی دوستیش با جلال؛ یک طرف !

من بیشتر شیفته همین زیبایی او بودم

نود سال پیش ....آمد

اما انگار همین امروز آمده است !

در نگاه و حس من...

سیمین با رفتنش ...تازه آمده است

یک پنیر تازه

یک حس تازه

یک لبخند تازه

یک زیبایی و غرور تازه

یک سیمین دانشور قدیم تازه.............................

که هر چقدر می کاوی !

باز ...همان سر " ته " ...... هستی !

من ...خود بارانم برای سیمین

من خود سپیدارم برای سیمین

وقتی ...باد خبر رفتنش را آورد

شانه برباد سپردم ....و لرزیدم...

آن سان که

کلاغ ها و جغد ها و گنجشک ها ی روی شاخه هایم ...

پر گشودند ....

مثل سیمین ...........

و اوج گرفتند ...بر دل ابرها

دنبال جلال

پس سال ها

چی بگم ؟

اگر بخواهم حرف بزنم ...

خیلی می شود زد؛ حرف

اگر بخواهم بگویم که چه حسی به من دست می دهد که حس می کنم

وقتی گفته اند پای همین درخت منتظر باش...

بر می گردم

و برنگشته اند !...

گفته اند

لب همین دریا بایست ..با صدف ها بازی کن...

بر می گردم

و برنگشته اند....

گفته اند

یه لحظه ....................

و تا دو روز؛ من در همان یه لحظه ایستاده ام...

باورتان می شود ؟!

باورتان می شود این همه ایستادن ها را؟

باورتان می شوددددددددددددددددددددددددددددددددددددد ؟

به کی بگویم که این طور " تا " کردن ؛

خوب نیست ...

بی انصا[!]ت .....

بد است ...........

شکستن است .......

خرد شدن است

فکر میکنید خودم را می گویم ؟

نهههههههههههههههههههههههههههههههه...ه

شما را می گویم.......

چرا اینقدر بی انصاف هستید با خودتان ؟

چرا این همه بدی می کنید با خودتان ؟

چرا اینقدررررررررررر .... می شکنید خودتان را ؟

آخر چرا خرددددددد می شوید ؟

من از آن آدم هایی هستم که می گویم

هپ چی که می کنی.....؛به خودت کردی.

از آن هایی هستم که همیشه می ایستم ...

و در این ایستادنم...

هی راه می روم !

برای من ....

بودن ؛ یک دنیا می ارزد

ماندن ........

خیلییییییییی زیباست

زیبایی ....به خودی خود ...............

یک ریال هم نمی ارزد برای من

غرور را .....

می شکنم..............

با غرورم !

تنه بخورم..... نمی افتم

می تنم !

یعنی تنه می زنم ...

ودر این تنیدن ها ....

زیباترین تارها را می دوزم

وحشی تر و شگفت انگیزتر از هر تار عنکبوتی !

اما من نیستم

اصلا این نیستم که فکر می کنید

انگار همیشه باید سوء تفاهم باشد !

انگار همیشه باید؛ همین باشد ....

ولی .....خودمان می خواهیم این گونه بودن را

من ؛ نه ها .............شما !

من ؛ ورای امواج و نشنیدنم .

من ؛ عادت به عادت ....ندارم.

ولی کسی داشت ؛ می مانم در همان تنهائیم .

دوست ندارم عادت کسی را به هم بزنم .

می توان...همیشه کنار ساحل نایستاد .

کوهستان و روستا که هست .

خانه ای هست ته جنگل....

باده ای هست برای سر کشیدن....

باده ای کهن.....

به عمق ؛همه باستان .