من مست شدم زاهد، از بادۀ خمخانه
یک جام دگر دارم سرمست شوی یا نه؟

از ما دو، کدامین را تا دوست به خود خواند
من عاشق و دیوانه , تو عاقل و فرزانه

آنرا که تو مفتونی صد دانه و یکرشته است
وانرا که منم مجنون صد رشته و یکدانه

من بیدل و میخواره ,دل عاشق و پا برجا
دل بر سر پیمان رفت ,من بر سر پیمانه

سودی ندهد زاهد،تو دانی و من دانم
این زهد و ریا بگذار،رو آر بمیخانه

فردا که سر آید عمر،ما هر دو بغم میریم
تو در غم جان میری،من در غم جانانه

دیگر ز شاخ سرو سهی بلبل صبور

گلبانگ زد که چشم بد از روی گل به دور

ای گل به شکر آن که تویی پادشاه حسن

با بلبلان بی‌دل شیدا مکن غرور

از دست غیبت تو شکایت نمی‌کنم

تا نیست غیبتی نبود لذت حضور

گر دیگران به عیش و طرب خرمند و شاد

ما را غم نگار بود مایه سرور

زاهد اگر به حور و قصور است امیدوار

ما را شرابخانه قصور است و یار حور

می خور به بانگ چنگ و مخور غصه ور کسی

گوید تو را که باده مخور گو هوالغفور

حافظ شکایت از غم هجران چه می‌کنی

در هجر وصل باشد و در ظلمت است نور
--

لیلا باهات موافقم . . . .منم گرسنه تشنه

داستان پادشاهی که بسیار زیبا بود
☼☼☼☼☼☼☼☼☼☼☼☼☼☼☼☼☼

پادشاهی بود بس صاحب جمال
در جهان حُسن، بی‌مثل و مثال

مُلک عالم، مصحف اسرار او
در نکویی، آیتی دیدار او

می‌ندانم هیچ کس آن زهره یافت
کو تواند از جمالش بهره یافت

روی عالم پر شد از غوغای او
خلق را از حد بشد سودای او

گاه شب دیزی برون راندی به کوی
بُرقَعی گلگون فرو هشتی به روی

هرک کردی سوی آن برقع نگاه
سر بریدندیش از تن بی‌گناه

وانک نام او براندی بر زفان
قطع کردندی زفانش در زمان

ور کسی اندیشه کردی زان وصال
عقل و جان برباد دادی زان محال

روز بودی کز غم عشقش هزار
می‌بمردند اینت عشق و اینت کار

گر کسی دیدی جمالش آشکار
جان بدادی و بمردی زار زار

مردن از عشق رخ آن دل‌نواز
بهتر از صد زندگانی دراز

نه کسی را صبر بودی زو دمی
نه کسی را تاب او بودی همی

خلق می‌بودند دایم زین طلب
صبر نه بااو و بی‌او ای عجب

گر کسی را تاب بودی یک زمان
شاه روی خویش بنمودی عیان

لیک چون کس تاب دید او نداشت
لذتی جز در شنید او نداشت

چون نیامد هیچ خلقی مرد او
جمله می‌مردند و دل پر درد او

آینه فرمود حالی پادشاه
کاندر آیینه توان کردن نگاه

روی را از آینه می تافتی
هرکس از رویش نشانی یافتی

گر تو می‌داری جمال یار دوست
دل بدان کایینه ی دیدار اوست

دل بدست آر و جمال او ببین
آینه کن جان جلال او ببین

پادشاه توست بر قصر جلال
قصر روشن ز آفتاب آن جمال

پادشاه خویش را در دل ببین
هوش را در ذره ی حاصل ببین

هر لباسی کان به صحرا آمدست
سایه ی سیمرغ زیبا آمدست

گر ترا سیمرغ بنماید جمال
سایه را سیمرغ بینی بی‌خیال

گر همه چل مرغ و گر سی‌مرغ بود
هرچ دیدی سایه ی سیمرغ بود

سایه را سیمرغ چون نبوَد جدا
گر جدایی گویی آن نبوَد روا

هر دو چون هستند با هم باز جوی
در گذر از سایه وانگه راز جوی

چون تو گم گشتی چنین در سایه‌ای
کی ز سیمرغت رسد سرمایه‌ای؟

گر ترا پیدا شود یک فتح باب
تو درون سایه بینی آفتاب

سایه در خورشید گم بینی مدام
خود همه خورشید بینی والسلام

یکی زهرهٔ خرج کردن نداشت

زرش بود و یارای خوردن نداشت

نه خوردی، که خاطر بر آسایدش

نه دادی، که فردا بکار آیدش

شب و روز در بند زر بود و سیم

زر و سیم در بند مرد لئیم

بدانست روزی پسر در کمین

که ممسک کجا کرد زر در زمین

ز خاکش بر آورد و بر باد داد

شنیدم که سنگی در آن جا نهاد

جوانمرد را زر بقائی نکرد

به یک دستش آمد، به دیگر بخورد

کز این کم زنی بود ناپا کرو

کلاهش به بازار و میزر گرو

نهاده پدر چنگ در نای خویش

پسر چنگی و نایی آورده پیش

پدر زار و گریان همه شب نخفت

پسر بامدادان بخندید و گفت

زر از بهر خوردن بود ای پدر

ز بهر نهادن چه سنگ و چه زر

زر از سنگ خارا برون آورند

که با دوستان و عزیزان خورند

زر اندر کف مرد دنیا پرست

هنوز ای برادر به سنگ اندرست

چو در زندگانی بدی با عیال

گرت مرگ خواهند، از ایشان منال

چو چشمار و آنگه خورند از تو سیر

که از بام پنجه گز افتی به زیر

بخیل توانگر به دینار و سیم

طلسمی است بالای گنجی مقیم

از آن سالها می‌بماند زرش

که لرزد طلسمی چنین بر سرش

به سنگ اجل ناگهش بشکنند

به اسودگی گنج قسمت کنند

پس از بردن و گرد کردن چو مور

بخور پیش از آن کت خورد کرم گور

سخنهای سعدی مثال است و پند

بکار آیدت گر شوی کار بند

دریغ است از این روی برتافتن

کز این روی دولت توان یافتن