جواب سوالم تو باشی اگر
ز دنیا ندارم سوالی دگر

که من پاسخی چون تو می خواستم
مباد آرزویم از این بیشتر

نشستم به بامی که بامیش نیست
شگفتا دلم می زند باز پر

نفسگیر گردیده آرامشم
خوشا بار دیگر هوای خطر

بر آن است شب تا به خوابم کشد
بزن باز بر زخم من نیشتر

دلم جرأتش قطره ای بیش نیست
تو ای «عشق» او را به دریا ببر

هر سو شتافتم پی آن یار ناشناس
گاهی ز شوق خنده زدم گه گریستم

بی آنکه خود بدانم ازین گونه بی قرار
مشتاق کیستم

رویی شکست چون گل رویا و دیده گفت
این است آن پری که ز من می نهفت رو

خوش یافتم که خوش تر ازین چهره ای نتافت
در خواب آرزو

هر سو مرا کشید پی خویش دربه در
این خوش پسند دیده ی زیباپرست من

شد رهنمای این دل مشتاق بی قرار
بگرفت دست من

و آن آرزوی گم شده بی نام و بی نشان
در دورگاه دیده ی من جلوه می نمود

در وادی خیال مرا مست می دواند
وز خویش می ربود

از دور می فریفت دل تشنه ی مرا
چون بحر موج می زد و لرزان چو آب بود

وانگه که پیش رفتم با شور و التهاب
دیدم سراب بود

بیچاره من که از پس این جست و جو هنوز
می نالد از من این دل شیدا که یار کو ؟

کو آن که جاودانه مرا می دهد فریب ؟
بنما کجاست او؟

-------------------

*وِیَم: او مرا

ممنـــــون علـی بابای عزیز

ســــــــــلام ... مرسی از شمــــــــــا. ببخشید که واسه تشکر دیر شد علی بابا

دو درویش خراسانی ملازم صحبت یکدیگر سفر کردندی
یکی ضعیف بود که هر بدو شب افطار کردی
و دیگر قوی که روزی سه بار خوردی

اتفاقاً بر در شهری به تهمت جاسوسی گرفتار آمدند
هر دو را به خانه‌ای کردن و در به گل بر آوردند

بعد از دو هفته معلوم شد که بی گناهند در گشادند
قوی را دیدند مرده و ضعیف جان به سلامت برده.

مردم درین عجب ماندند
حکیمی گفت خلاف این عجب بودی

آن یکی بسیار خوار بوده است طاقت بینوایی نیاورد به سختی هلاک شد
وین دگر خویشتن دار بوده است لاجرم بر عادت خویش صبر کرد و به سلامت بماند.

ممنون علبی بابای همیشه مهربونم