ايولا.چه عجب يکي ازين خزهولات غم انگيز ننوشت

هرگاه یک نگاه به بیگانه می کنی
خون مرا دوباره به پیمانه می‌کنی

ای آنکه دست بر سر من می‌کشی! بگو
فردا دوباره موی که را شانه می‌کنی؟

گفتی به من نصیحت دیوانگان مکن!
باشد، ولی نصیحت دیوانه می‌کنی

ای عشق سنگدل که به آیینه سر زدی
در سینه‌ی شکسته‌دلان خانه می‌کنی؟

بر تن چگونه پیله ببافم که عاقبت
چون رنگ , رخنه در پر پروانه می‌کنی

عشق است و گفته‌اند که یک قصه بیش نیست
این قصه را به مرگ خود افسانه می‌کنی

چید بالم را و درهای قفس را باز کرد
روز آزادی‌ست از شب‌های زندان سخت‌تر

صبح , گل آرام در گوش چنارِ پیر گفت:
هرکه تن را بیشتر پرورد، شد جانْ سخت‌تر

مرگ آزادی‌ست وقتی بال و پر داری، کنون
زندگی سخت است اما مرگ از آن سخت‌تر

حرف‌هایت طعم باران، عطر شبدر داشتند
چشم‌هایت شرم شیرین کبوتر داشتند

می‌نشستی بر دل و با دل مصیبت داشتم
من که این بودم، ببین باقی چه در سر داشتند !

می‌شکفتم گل‌به‌گل تا می‌شنفتم از لبت
نقشه‌ها هرجا تو بودی نقش قمصر داشتند

عشق در این عصر پرنفرت کلاه تازه‌ای‌ست
تا که بگذارند برخی، عده‌ای برداشتند

هرگز از امثال تو خالی نمی‌شد روزگار
نصف خودکارت اگر آن عده جوهر داشتند

این مَثَل باشد که تا گردون رَوَد دیوار کج
گر ز غفلت خشت اول را نهد معمار کج

پایه ی کاخ حیات ما کج از بنیاد بود
صحن کج شد، بام کج شد، در کج و دیوار کج

چرخ با ما کجرو از آنروست کاندر ملک ما
مردمان «راست» باشند اندک و بسیار کج

راست ناید کار ما تا هستمان خرچنگ وار
راه کج، کردار کج، گفتار کج، پندار کج

قبله ی مسجد کج و نتوان شدن سوی کُنشت
ز آنکه اینجا نیز راهب را بُوَد زنّار کج

نیست بحثی بر جوانان گر کُلَه کج می نهند
سالخورده شیخ بر سر می نهد دستار کج

بلبلی در باغ می گفت این و می نالید زار
گل به گلبن رسته کج، بر شاخه ی گل خار کج

منزل مقصود اگر خواهی به راه راست رو
کی رسد باری به منزل چونکه باشد بار کج؟

آفرید ایزد قلم را راست، بینش از چه رو
می گذارد شاعرش بر صفحه ی طومار کج

بینش آقاولی(؟)

آروم باشه حمیده حون
چی شده عزیزم؟؟؟

چت شده حمیده شنگول من..نبینم غمتو دختر..خوب باش تا دلم قرص شه..منتظرما