من دلم می خواهد
خانه ای داشته باشم پر دوست
كنج هر دیوارش
دوستهایم بنشینند آرام
گل بگو گل بشنو
.........هر كسی می خواهد
وارد خانه ی پرعشق و صفایم گردد
یك سبد بوی گل سرخ
به من هدیه كند
شرط وارد گشتن
شست و شوی دلهاست
شرط آن داشتن
یك دل بی رنگ و ریاست
بر درش برگ گلی می كوبم
روی آن با قلم سبز بهار
می نویسم ای یار
خانه ی ما اینجاست
تا كه سهراب نپرسد دیگر
"خانه ی دوست كجاست؟

دریغ و درد که ایام پایدار نماند
جهان همیشه بدین وضع برقرار نماند

مخور فریب زمان عهد دوستان مشکن ، چون
سپهر بوقلمون با تو سازگار نماند

ستم نمودی و کردی هر آنچه نیست مروت
بدون آنکه بدانی ستم شمار نماند

بخویش غره مشو کاین جلال و منصب و دولت
بسان گردش گردون بیک مدار نماند

بعمر تکیه مکن کآنچه دیده ای تو بگیتی
بود چو باده که ار آن بجز خمار نماند

بدوستان نظری کن ببین که هست که رفته ؟
ز ماندگان اثری هم بروزگار نماند

نه عشق ماند و نه دلبر نه باده ماند و نه ساقی
مبند دل بجهانی که با تو یار نماند

مکن بغیر نکوئی که غیر نام نکویان
دگر هر آنچه به ببینی در این دیار نماند

شب را صدا كردم
آيا كسي خوابست؟
يا مثل من بيدار...
در فكر مهتابست!
...
اما صدا پيچيد...
در كوچه هاي غم
مي رفت و برمي گشت
پژواك اين ماتم...
...
ديوانگي كردم !
اما ، دلم فهميد!
يك بار ديگر هم
فرياد من پيچيد!
...
آيا كسي خوابست؟

اي مردم خاموش !
امشب فريبايي...
با گريه هم آغوش!
...
اماخجل باشيد !
او سوز و سازي داشت!
تا روز مرگش هم...
در سينه رازي داشت !
...
وقتي كه مشتش را
سربسته مي ديديد!
گل بوده يا پوچ است؟
هرگز نفهميديد...
...
...

دیگر این پنجره بگشای که من
به ستوه آمدم از این شب تنگ
دیرگاهی ست که در خانه همسایه من
خوانده خروس
وین شب تلخ عبوس
می فشارد به دلم پای درنگ
دیرگاهی ست که من در دل این شام سیاه
پشت این پنجره بیدار و خموش
مانده ام چشم به راه
همه چشم و همه گوش
مست آن بانگ دلاویز که می آید نرم
محو آن اختر شب تاب که می سوزد گرم
مات این پرده شبگیر که می بازد رنگ
آری این پنجره بگشای که صبح
می درخشد پس این پرده تار
می رسد از دل خونین سحر بانگ خروس
وز رخ آینه ام می سترد زنگ فسوس
بوسه مهر که در چشم من افشانده شرار
خنده روز که با اشک من آمیخته رنگ

مطابق این سخن پادشاهی را مهمی پیش آمد گفت اگر این حالت به مراد من بر آید چندین درم دهم زاهدان را ...

چون حاجتش بر آمد و تشویش خاطرش برفت وفای نذرش به وجود شرط لازم آمد
یکی را از بندگان خاص کیسه درم داد تا صرف کند بر زاهدان.

گویند غلامی عاقل هشیار بود همه روز بگردید و شبانگه باز آمد و درم‌ها بوسه داد و پیش ملک بنهاد و گفت :

زاهدان را چندان که گردیدم نیافتم.

گفت این چه حکایتست ؟ آنچه من دانم درین ملک چهار صد زاهدست ...

گفت ای خداوند جهان ،آنکه زاهدست نمیستاند و آنکه میستاند زاهد نیست.

ملک بخندید و ندیمان را گفت
چندان که مرا در حق خداپرستان ارادتست
و اقرار مرین شوخ دیده را عداوتست و انکار

و حق به جانب اوست ... !

نه چنان معتقدم کم نظری سیر کند

یا چنان تشنه که جیحون بنشاند آزم

همچو چنگم سر تسلیم و ارادت در پیش

تو به هر ضرب که خواهی بزن و بنوازم

گر به آتش بریم صد ره و بیرون آری

زر نابم که همان باشم اگر بگدازم

گر تو آن جور پسندی که به سنگم بزنی

از من این جرم نیاید که خلاف آغازم

خدمتی لایقم از دست نیاید چه کنم

سر نه چیزیست که در پای عزیزان بازم

من خراباتیم و عاشق و دیوانه و مست

بیشتر زین چه حکایت بکند غمازم

ماجرای دل دیوانه بگفتم به طبیب

که همه شب در چشمست به فکرت بازم

گفت از این نوع شکایت که تو داری سعدی

درد عشقست ندانم که چه درمان سازم

به شهر رنگ ها رفتیم گفتی زرد نامرد است
اگر رنگی تو را در خویش معنا کرد نامرد است

تو تصویر منی یا من در این آیینه تکرارم؟
جهان آیینه جادوست ! زوج و فرد نامرد است

چقدر از عقل می پرسی؟ چقدر از عشق می گویی؟
از این باز آی نا اهل است ,از آن برگرد نامرد است

نه دل در عقل می بندم ، نه سر در عشق می بازم
که این نامرد بی درد است و آن بی درد نامرد است

بیا پیمان ببندیم از جهان هم جدا باشیم
از این پس هرکه نام عشق را آورد نامرد است

عالیمیتوتن اضافه کرد:ایمان به قدرانسان وارزش او...او را به سوی خدا میکشانداما وقتی که حرف خدا را اشتباهی درست متوجه نشده باشیم...

عالیه....منظره اش!