شبتون بخیر علی بابا

یک نفـر هست که از پنجـره ‌ها
نرم و آهستـه مرا می‌ خوانـد

گرمی لهجـه ی بارانـی او
تا ابد تـوی دلم می ‌مانـد

یک نفـر هست که در پـرده ی شب
طرح لبخنـد سپیـدش پیداست‌

مثل لحظات خـوش کودکـی‌ ام‌
پر ز عطـر نفس شب ‌بو هاست‌

یک نفـر هست که چون چلچله‌ ها
روز و شب شیفتـه ی پـرواز است

توی چشمش چمنی از احساس
توی دستش سبـد آواز است

یک نفـر هست که یادش هر روز
چون گلـی توی دلم می ‌رویـد

آسمان، بـاد، کبوتـر، باران‌
قصه ‌اش را به زمین می‌ گویـد

یک نفر هست که از راه دراز
باز پیوستـه مرا می ‌خوانـد

مباد آن روز و آن خاطر که من با جز تو پیوندم