ای نسیم از برِ این شمع مکِش دامن ناز
قصه ها مانده منِ سوخته را با تو , مرو !

ای قرار دل طوفانی بی ساحل من
بهر آرامش این خاطر شیدا , تو مرو !

سایه ی بخت منی از سر من پای مکش
به تو شاد است دل خسته ,خدا را تو مرو !

ای بهشتِ نگهت مایه ی الهام سرشک
از کنار من افسرده ی تنها تو مرو !

زندگی شد من و یک سلسله ناکامیها

مستم از ساغر خون جگر آشامیها

بسکه با شاهد ناکامیم الفتها رفت

شادکامم دگر از الفت ناکامیها

بخت برگشته ما خیره سری آغازید

تا چه بازد دگرم تیره سرانجامیها

دیرجوشی تو در بوته هجرانم سوخت

ساختم این همه تا وارهم از خامیها

تا که نامی شدم از نام نبردم سودی

گر نمردم من و این گوشه گمنامیها

نشود رام سر زلف دل آرامم دل

ای دل از کف ندهی دامن آرامیها

باده پیمودن و راز از خط ساقی خواندن

خرم از عیش نشابورم و خیامیها

شهریارا ورق از اشک ندامت میشوی

تا که نامت نبرد در افق نامیها


استاد شهریار

خبر رسید که تو با بهار میآیی
در انتظار تو، من تا بهار خواهم مرد

نیامدی و خدا آگه است: من هر روز
به اشتیاق رخت، چند بار خواهم مرد

با تو نمی شود که سر جنگ و کینه داشت
حتــی اگــــر کـــه در صف دشمن ببینمت

مثل لــــــزوم نــــور بــــرای درخت ها
هر صبح لازم است که حتما ببینمت

حس می کنم دو دل شده ای، لحظه ای مباد
درشک بیـــــن ماندن و رفتــــــــــن ببینمت

سلام