سورنا جوکار

موی بشکافی به عیب دیگران
ور بپرسم عیب تو کوری در آن

گر به عیب خویشتن مشغولیی
گرچه بس معیوبیی مقبولی

من برنخیزم از سر راه وفای تو
از هستی‌ام اگر چه برانگیختند، گرد

روزی که جان فدا کنمت، باورت شود
دردا که جز به مرگ، نسنجند قدر مرد

ساقی بیار جام صبوحی که شب نماند
وان لعل فام، خنده زد از جام لاجورد

باز آید آن بهار و گل سرخ بشکفد
چندین مثال از نفس سرد و روی زرد

در کوی او که جز دل بیدار، ره نیافت
کی می‌رسند خانه‌پرستان خواب‌گرد

خونی که ریخت از دل ما سایه، حیف نیست
گر زین میانه، آب خورد تیغ هم‌ نبرد

آنکه سراپای اوست جلوه‌گه مهر و ناز
رفت و نرفت از دلم شوق سراپای او

گشته ز دیدار او سینه‌ی من جای عشق
گشته ز سودای عشق دیده‌ی من جای او

او همه لطف است و حسن،ما همه شوریم و سوز
اوست تمنای ما،چیست تمنای او