ســـــــــــــــلامممممممممممممممممممممممممممممممممم

آهان پس امروز نمیخواد تحویل بگیره حوصلمو نداره من دارم میرم تو خصوصی حالم خیلی بده

کدوم شاعر ، کدوم عاشق ، کدوم مرذ
تو رو دید و به یاد من نیفتاد
به یاد هق هق بی وقفه ی من
توی آغوش معصومانه ی باد
تو اسمت معنی ایثار آبه
برای خاک داغ خستگی ها
تو معنای پناه آخرینی
واسه این زخمی دلبستگی ها
نجیب و با شکوه و حیرت آور
تو خاتون تمام قصه هایی
تو بانوی ترانه هامی اما
مثل شکستن من بی صدایی
تو باور می کنی اندوه ماه رو
تو می فهمی سکوت بیشه ها رو
هجوم تند رگبار تگرگی
که می شناسی غرور شیشه ها رو
تو معصومی مثل تنهایی من
شریک غصه های شبنم و نور
تو تنهایی مثل معصومی من
رفیق قله های پاک و مغرور
ببین ، من آخرین برگ درختم
درخت زخمی از تیغ زمستون
منو راحت کن از تنهایی من
منو پاکیزه کن با غسل بارون
تو تنها حادثه ، تنها امیدی
برای قلب من ، این قلب مسموم
ردای روشن آمرزشی تو
برای این تن محکوم محکوم
نجیب و با شکوه و حیرت آور
تو خاتون تمام قصه هایی
تو بانوی ترانه هامی ، اما
مثل شکستن من بی صدایی ... !

در این حریم شبانه ی ستم گرفته
در این شب خوف و خاکستر که غم گرفته
رفیق روزان روشن رهایی من
ستاره ها را صدا
بزن ، دلم گرفته
قامت یاران
از تبرداران
اگر شکسته
جنگل جاری
رو به بیداری
به گل نشسته
رو به بیداری
جنگل جاری
جوانه بسته
ستاره سوسو نمی زند اگر چه بر من
رفیق روزان بی کسی ای سر به دامن
در این سکوت
سترون سنگر به سنگر
چراغ خورشید واره ی چشم تو روشن ... !

حالا بگو چه كنم؟
نازنين
حالا
كه شب از نيمه برگذشته و من
اميد سحرم نيست ديگر

حالا بگو چه كنم
تو اي شاعرِ شبِ پيشين
كه در كنارِ پت پته‌ي شمع كوچكِ خود
راستي را به شعربانگِ خويش فريادي كردي
ميان آن همه دروغ
حالا
در اين شبِ ديرزاي
در شهري كه كوچه‌هاش را ديگر
مرز دروغ و حقيقت ناپيداست
فرياد از چه سر كنم؟

آي بالابلندِ شيرين‌كار
كه روزگاري
روزي
چشمهايِ تو شعبده‌ي نهانيِ صد هزار عشق بود
حالا
كه چشمِ تيره‌ي شبها
از كاسه تهي است
حالا كه نورِ چراغ ديگر
بر رنگِ ناديده روشني نفشاند
حالا كه مرزِ نور و تاريكي
قلبِ تپنده‌ي زني است كه با دستان‌اش
همه‌ي اشتياق‌اش را
از سينه بر كشد
حالا بگو چه كنم؟
وقتي كه جداره‌هاي گلو
از قنديل‌هاي سكوت
زخمي است
و مردانِ مرد
كنارِ دروازه‌هاي شهر
بر گذرگاهِ تاريك
كوله‌بارِ ايمان‌شان را فرو نهاده‌اند
تا گندم و ارزن بردارند
حالا
به جز سقفي بر روزن و
جز نقره فشانِ كمركشانِ صبر
نواي چكامه‌اي پيدا نيست
با ما اگر كه بخواني
گاهي در رقص و ولوله
گاهي نشسته بر تاركايِ حزن
با ما اگر كه بماني
گاهي
دمی نفسی جایی

حالا بگو چه كنم؟
جان از غم زمانه و
دل از فراق تو زخمي است ... !