این چه سیل است این چه رملت این چه طوفان است و دود / این چه قهر است این چه دهر است اهل گیتی را چه سود
سینه ها از کینه ها بین گشته بی نور حضور / کلبه ی دلها ز غل ها مانده بی شمع شهود
عالمی بینم خراب و مردم غافل درو / در پی دنیا زبانِ آخرت را دیده سود
آتش فتنه، هزاران شهر دل را سوخته / ربع مسکون را گرفته دود انکار جحود
نه بکاء ژاله را بر درگه حضرت قبول / نه دعا و ناله را بر سوی علیین صعود
نه نیازی در نماز و نی پیامی در قیام / نی خضوعی در رکوع و نی شهودی در سجود
زاهدان از کوس قدس درع شرع احمدی / دانه ی معنی نجسته جز مگر گفت و شنود
مفتیان را یوسف جان مانده اندر چاهِ جاه / هر یکی خود را عزیزی دیده در مصر وجود
عابدان نفس پرور ظاهرند و خودپرست / کیست کو از دود غفلت، باطن خود را زدود؟
قاضیان، میلِ تمامی کرده سوی سیل و میل / بهرِ رشوت کرده ضایع، وضعِ احکام حدود
حاکمان خود بر رعایا همچو گرگی در رمه / گوئیا هرگز در ایشان رأفت و رحمت نبود
منعمان را بر درِ دل، قفل کلی استوار / نی زبان از لغو بسته نی گشاده دستِ جود
زاهدان را روز، روز ِ حیله ی دریوزه است / شب برای صید دلها دام ایشان آن سجود
حافظان را بنگری حق ناشناس و ناسپاس / در عطاهای الهی بس کفورند و کنود
صوفیان از سیر خوردن روی دل کرده سیاه / بهرِ دنیا سرخ چشم و طیلسان کرده کبود
پیر انصاری تو رو، صفرا مکن آهسته باش / چون زیان کردند مردم در پی دنیا سود



خواجه عبدالله انصاری


ربع مسکون: قدما از چهار قسمت عالم یکی را محل سکونت دانشته و بقیه را دریا و اقیانوس؛ دنیای مسکون
جحود: منکران، انکار کننده گان
بکاء: ناله و زاری
مفتی: فتوا دهنده، فقیه
کنود: ناسپاس
طیلسان: tay-lasan ردا که بر دوش اندازند

اسييييييييييييييييي بيا تو مسابقه صدا شركت كن
منم شركت كردم
بيا صداتو يادگاري بزااااااااااااااااااااااااااار

شاها نظری کن که در این ملک غریبیم

بر ما کرمی کن که در این شهر گداییم

حلاج وشانیم که از دار نترسیم

مجنون صفتانیم که در عشق خداییم

ترسیدن ما چون که هم از بیم بلا بود

اکنون ز چه ترسیم که در عین بلاییم

ما را نه غم دوزخ و نه حرص بهشت است

بردار ز رخ پرده که مشتاق لقاییم ... !

در مسلخ عشق جز نکو را نکشند

روبه صفتان زشت خو را نکشند

گر تو عاشق صادقی ز مردن مهراس

مردار بود هر آن که او را نکشند ... !