ای خـــــدا آن اخـــتر شــبهــا کجاست
آشـــــــنای این دل تــنهـا کــــجاســت

آفــتاب عشــق من، امّـــــید من
پرده ساز نغـــمۀ جـــــــاوید مـــن

آنکه در من خویش را بنــیاد کــــــرد
در سکــــــــوت سینه ام فریاد کــــرد

بـر پـرم دســتی کشـــــید آواز داد
در دلــــــــــــم اندیــشۀ پـــرواز داد

در به سوی سـمت بارانی گـشود
زیر باران عشــق را با من ســـــرود

ما دو تا پــروانه های ســـــــبزه زار
زندگــی را می سـرودیم هـر کـــنار

دست غــــم تصویر خوابــم را ربـود
زهـر غم در هستی مـن ره گـــشود

مه شکـست او رفـت من پر پر شدم
در خــــزانش بـرگ نیــــلوفــر شــدم

شهر دل را پر شــقایق کــرد و رفت
رفت امـا ترک عاشق کـــرد و رفــت

در هــوایــش زندگـانی سرد شـــــــد
ناله شد، فریاد و غم شــد، درد شــد

رفتنش آیینه هــــــایم را شکـــــست
شیشۀ قلب مـــــرا با ســـنگ بسـت

خسته ام از شهر بی ساز و ســرود
خسته ام از شبپرک های حــــــسود

بالهایم در قـفس فرســـــوده اســـت
این زمین این آســــمان بیهوده است

رهـــنورد خســـــته ام از این سـفر
مــیروم زیـــن وادی بــــی پـا و ســر

ابر پر باران انـدوهـــم، خــــــــدا
بغض تلخ صخره و کــوهم، خــدا

مـــیـروم آرام و دلسرد و خموش
کــــــوله بار درد تنهایی بدوش

دختری بر روی سنگی مــــینگاشت
کاش میشد لاله ئی در سنگ کاشت

صنم عنبرین

سلامت باشین همیشه

کی سال نو میشه یعنی

باشه قبول

جوانی شمع ره کردم که جویم زندگانی را
نجستم زندگانی را و گم کردم جوانی را

پادشاهی دو شاهین کوچک به عنوان هدیه دریافت کرد. آنها را به مربی پرندگان دربار سپرد تا برای استفاده در مراسم شکار تربیت کند.

یک ماه بعد، مربی نزد پادشاه آمد و گفت که یکی از شاهین‌ها تربیت شده و آماده شکار است اما نمی‌داند چه اتفاقی برای دیگری افتاده، از همان روز اول که آن را روی شاخه‌ای قرار داده تکان نخورده است!

این موضوع کنجکاوی پادشاه را برانگیخت و دستور داد تا پزشکان و مشاوران دربار، کاری کنند که شاهین پرواز کند. اما هیچکدام نتوانستند. روز بعد پادشاه دستور داد تا به همه مردم اعلام کنند که هر کس بتواند شاهین را به پرواز درآورد پاداش خوبی از پادشاه دریافت خواهد کرد. صبح روز بعد پادشاه دید که شاهین دوم نیز با چالاکی تمام در باغ در حال پرواز است. پادشاه دستور داد تا معجزه‌گر شاهین را نزد او بیاورند.

درباریان کشاورزی متواضع را نزد شاه آوردند و گفتند اوست که شاهین را به پرواز درآورد. پادشاه پرسید: «تو شاهین را به پرواز درآوردی؟ چگونه این کار را کردی؟ شاید جادوگر هستی؟

کشاورز که ترسیده بود گفت: سرورم، کار ساده‌ای بود، من فقط شاخه‌ای را که شاهین روی آن نشسته بود بریدم. شاهین فهمید که بال دارد و شروع به پرواز کرد.

گاهی لازم است برای بالا رفتن، شاخه‌های زیر پایمان را ببریم...

بی تو، مهتاب شبی، باز از آن کوچه گذشتم
همه تن چشم شدم، خیره به دنبال تو گشتم
شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم
شدم آن عاشق دیوانه که بودم .
در نهانخانه جانم، گل یاد تو، درخشید
باغ صد خاطره خندید
عطر صد خاطره پیچید :
یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم
پر گشودیم و درآن خلوت دلخواسته گشتیم
ساعتی بر لب آن جوی نشستیم
تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت .
من همه محو تماشای نگاهت .
آسمان صاف و شب آرام
بخت خندان و زمان رام
خوشه ماه فرو ریخته در آب
شاخه ها دست بر آورده به مهتاب
شب و صحرا ، گل و سنگ
همه دل داده به آواز شباهنگ
یادم آید: تو به من گفتی :
«از این عشق حذر کن !
لحظه ای چند بر این آب نظر کن
آب، آیینه عشق گذران است
تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است
باش فردا، که دلت با دگران است !
تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن !»
با تو گفتم:« حذر از عشق ؟ ندانم
سفر از پیش تو ؟ هرگز نتوانم
نتوانم!
روز اول که دل من به تمنای تو پر زد
چون کبوتر لب بام تو نشستم
تو به من سنگ زدی، من نه رمیدم، نه گسستم ... »
بازگفتم که: « تو صیادی و من آهوی دشتم
تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم
حذر از عشق ندانم ، نتوانم!»
اشکی از شاخه فرو ریخت
مرغ شب ناله تلخی زد و بگریخت ...
اشک در چشم تو لرزید ،
ماه بر عشق تو خندید !
یادم آید که دگر از تو جوابی نشنیدم
پای دردامن اندوه کشیدم .
نگسستم، نرمیدم .

رفت در ظلمت غم آن شب و شبهای دگر هم ،
نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم ،
نه کنی دیگر از آن کوچه گذر هم ...

بی تو، اما، به چه حالی من از آن کوچه گذشتم!

فریدون مشیری