شب ز آه آتشین یک دم نیاسایم چو شمع
در میان آتش سوزنده جای خواب نیست !

مردم چشمم فرو مانده است در دریای اشک
مور را پای رهایی از دل گــــــــرداب نیست

خاطر دانــــــــا ز توفان حوادث فارغ است
کوه گردون‌سای را اندیشه از سیلاب نیست

ما به آن گل از وفای خویشتن دل بسته ایم
ورنه این صحرا تهی از لاله ی سیراب نیست

آن چه نایاب است در عالم وفا و مهرِ ماست
ورنه در گلزار هستی سرو و گل نایاب نیست

گر تو را با ما تعلق نیست ما را شوق هست
ور تو را بی ما صبوری هست ما را تاب نیست !

گفتی اندر خواب بینی بعد از این روی مرا
ماه من ! در چشم عاشق آب هست و خواب نیست

جلوه ی صبح و شکرخند گل و آوای چنــــــگ
دلگشا باشد ولی چون صحبت احباب نیست

جای آسایش چه میجویی «رهی» در ملک عشق؟
موج را آســـــــــودگی در بحر بی پایاب نیست

رهی معیری

علی بابا ..خیلی زیبا بود ..ممنون از حسن انتخابتون..

در زدم، كس اين قفس را وا نكرد
پر زدم، بال و پرم آتش گرفت

از سرم خواب زمستاني پريد
آب در چشم ترم آتش گرفت

حرفی از نام «تو» آمد بر زبان
دستهايم، دفترم آتش گرفت

قیصر امین پور