ز انصاف خو واکرده‌ای، ظلم آشکارا کرده‌ای
خونریز دل‌ها کرده‌ای، خون کرده پنهان تا کجا؟

غبغب چو طوق آویخته, فرمان ز مشک انگیخته
صد شحنه را خون ریخته , با طوق و فرمان تا کجا؟

بر دل چو آتش می‌روی , تیز آمدی کش می‌روی
درجوی جان خوش می‌روی , ای آب حیوان تا کجا؟

طرف کله کژ بر زده , گوی گریبان گم شده
بند قبا بازآمده ,گیسو به دامان تا کجا؟

دزدان شبرو در طلب، از شمع ترسند ای عجب !
تو شمع پیکر نیم‌شب , دل دزدی اینسان تا کجا؟

هر لحظه ناوردی زنی، جولان کنی مردافکنی
نه در دل تنگ منی , ای تنگ میدان تا کجا؟

گر ره دهم فریاد را، از دم بسوزم باد را
حدی است هر بیداد را , این حد هجران تا کجا؟

خاقانی اینک مرد تو , مرغ بلاپرورد تو
ای گوشه‌ی دل خورد تو، ناخوانده مهمان تا کجا؟


از: خاقانی

بامزه ست..

من چوپانی سایه هاشو دارم علی بابا ..ولی کم میخونمش ..

ساقيا توبه شکستم، جرعه‌اي مي ده به دستم
من ز مي ننگي ندارم، مي‌پرستم مي‌پرستم

سوختم از خوي خامان، بر شدم زين ناتمامان
ننگم است از ننگ نامان، توبه پيش بت شکستم


رفتم و توبه شکستم، وز همه عيبي برستم
با حريفان خوش نشستم، با رفيقان عهد بستم

من نه مرد ننگ و نامم، فارغ از انکار عامم
مي فروشان را غلامم، چون کنم، چون مي‌پرستم

دين و دل بر باد دادم، رخت جان بر در نهادم
از جهان بيرون فتادم، از خودي خود برستم

خرقه از تن برکشيدم، جام صافي در کشيدم
عقل را بر سر کشيدم، در صف رندان نشستم

خرقه را زنار کردم، خانه را خمار کردم
گوشۀ در باز کردم، زان ميان مردانه جستم

ساقيا باده فزون کن، تا منت گويم که چون کن
خيزم از مسجد برون کن، کز مي دوشينه مستم

گر چو عطارم که آبم مي‌برد از ديده خوابم
بس که از باده خرابم، نيستم واقف که هستم