چون خیال تو درآید به دلم رقص کنان
چه خیالاتِ دگر مست درآید ز میان

گرد بر گرد خیالش همه در رقص شوند
وان خیال چو مه تو به میان چرخ زنان


هر خیالی که در آن دم به تو آسیب زند
همچو آیینه ز خورشید برآید لمعان

سخنم مست شود از صفتی و صد بار
از زبانم به دلم آید و از دل به زبان

سخنم مست و دلم مست و خیالات تو مست
همه بر همدگر افتاده و در هم نگران

همه بر همدگر از بس که بمالند دهن ,
آن خیالات به هم درشکند او ز فغان !

همه چون دانه انگور و دلم چون چرش است
همه چون برگ گلاب و دل من همچو دکان

ز صلاح دل و دین , زر برم و زر کوبم
تا مفرح شود آن را که بود دیده جان

مولانا
................

ترازو بر می داری می افتی به جان دوست داشتنت .
انـدازه مـی گـیـری !
حسـاب و کـتـاب مـی کـنـی !
مقـایـسـه مـی کـنـی !

و خدا نـکـنـد حسـاب و کـتـابـت بـرسـد بـه آنـجـا کـه زیـادتر دوستش داشته ای ،
کـه زیـادتـر گذشـتـه ای ،
که زیـادتـر بـخـشـیـده ای ،
به قـدر یـک ذره ،
یک ثانیه حتی !
درست از همانجاست که توقع آغاز می شود
و توقع آغاز همه ی رنج هایی است که ما می بریم…!

از دهن چون شکر ، تلخ چه گویی جواب
رنجه چه سازی همی آن لب و گفتار خویش

فتنه دهری دروی ، شهره شهری زسوی
گرم کنی از دو سوی ، رونق بازار خویش

گر بشناسد کسی ، مرد خرد بی خدا
پیدا داریم از او ، آنچه بدیده از خویش

روی مگردان زمن ، چهر مپوشان زمن
تا نشوم بی وطن ، از دل غمخوار خویش

" محمد خفیف شیرازی "

شهریار ..بعضی وقتا حس میکنم فقط شهریاره که عاشقه ...بس که دوست دارم عشق شهریار رو ..