حرف زیاد دارم

خیلی زیاد

به قاعده یک رمان

به طول دیوار چین

به ارتفاع برج ایفل حتی

آنقدر که می نویسم و پاک می کنم

می نویسم و پاک می کنم...

اما نمی آیند انگار

بر زبان

بر کی بورد

نمی چسبند به این واژه های وابسته

انگار که بخواهی دریا بکشی اما فقط به اندازه بک برگه یادداشت جا داشته باشی

انگار دستت را ببندند و بگویند تمام ذهنت را نقاشی بکش

حرف زیاد دارم

نمی آیند اما

بر زبان

تو بهش بگو خرافات! ولی من قبولش دارم.

ز محبتت نخواهم که نظر کنم به رویت
که محب صادق آنست که پاکباز باشد

به کرشمه‌ی عنایت نگهی به سوی ما کن
که دعای دردمندان ز سر نیاز باشد

سخنی که نیست طاقت که ز خویشتن بپوشم
به کدام دوست گویم که محل راز باشد؟

چه نماز باشد آن را که تو در خیال باشی؟
تو صنم نمی‌گذاری که مرا نماز باشد!

نه چنین حساب کردم چو تو دوست می‌گرفتم
که ثنا و حمد گوییم و جفا و ناز باشد

دگرش چو باز بینی غم دل مگوی «سعدی»
که شب وصال کوتاه و سخن دراز باشد

قدمی که برگرفتی به وفا و عهد یاران
اگر از بلا بترسی قدم مجاز باشد

کاش می شد لحظه ای پرواز کرد
حرف های تازه را آغاز کرد

کاش می شد خالی از تشویش بود
برگ سبزی تحفه ی درویش بود
کاش تا دل می گرفت و می شکست
عشق می آمد کنارش می نشست

کاش با هر دل ، دلی پیوند داشت
هر نگاهی یک سبد لبخند داشت
کاش لبخند ها پایانی نداشت
سفره ها تشویش آب و نان نداشت
کاش می شد ناز را دزدید و برد
بوسه را با غنچه هایش چید و برد
کاش دیواری میان ما نبود
بلکه می شد آن طرفتر را سرود
کاش من هم یک غناری می شدم
در تب آواز جاری می شدم
آی مردم من غریبستانی ام
امتداد لحظه ای بارانی ام
شهر من آنسو تر از پروازهاست
در حریم آبی افسانه هاست
شهر من بوی تغزل می دهد
هر که می آید به او گل می دهد
دشت های سبز وسعت های ناب
نسترن، نسرین ، شقایق ، آفتاب
باز این اطراف حالم را گرفت
لحظه ئ پرواز بالم را گرفت
می روم ان سو تو را پیدا کنم
در دل آیینه جایی وا کنم.

دکتر انوشه

چه نزدیک است جان تو به جانم
که هر چیزی که اندیشی بدانم

از این نزدیکتر دارم نشانی
بیا نزدیک و بنگر در نشانم


به درویشی بیا اندر میانه
مکن شوخی مگو کاندر میانم

میان خانه‌ات همچون ستونم
ز بامت سر فرو چون ناودانم

منم هم راز تو در حشر و در نشر
نه چون یاران دنیا میزبانم

میان بزم تو گردان چو خمرم
گه رزم تو سابق چون سنانم

اگر چون برق مردن پیشه سازم
چو برق خوبی تو بی‌زبانم

همیشه سرخوشم فرقی نباشد
اگر من جان دهم یا جان ستانم

به تو گر جان دهم باشد تجارت
که بدهی به هر جانی صد جهانم

در این خانه هزاران مرده بیش اند
تو بنشسته که اینک خان و مانم

یکی کف خاک گوید زلف بودم
یکی کف خاک گوید استخوانم

شوی حیران و ناگه عشق آید
که پیشم آ که زنده جاودانم

بکش در بر، بر سیمین ما را
که از خویشت همین دم وارهانم

«خمش» کن خسروا هم گو ز شیرین
ز شیرینی همی‌سوزد دهانم

مولانا