دل اگر خانه تکانی بکند، می خواهم
بروم در پی کاری که جنون آمیز است

دلم امروز ز پیشامد عشقی هنگفت
مثل منصور انالحق زده، حلق آویز است

حتم دارم که شهیدان تو برمی خیزند
کمترین معجزه ی چشم تو رستاخیز است

حیف از این صرف نظرهاست، خدا می داند!
که دل منصرف از عشق دلی ناچیز است

برنمي آيد نواي دلكش از ناي شكسته
آري از بشكسته نايد غير آواي شكسته

درخور شادي نمي باشد دل بشكسته ی من
مي نشايد ريختن هرگز به ميناي شكسته

گوي سبقت را ربود از عاشقان با بردباري
آنكه راه عشق را پيمود با پاي شكسته

مي كند صورت تفاوت ورنه پيش اهل معني
هست يكسان ياي نستعليق با ياي شكسته

وصلت پير و جوان بسيار دورست از مُروّت
زشت باشد پيش زيبا چهره، كالاي شكسته

نادُرست خودنما را رونق بازار نبود
مشتري چندان نخواهد داشت كالاي شكسته

از شكستن اوفتد هر چيزي از قيمت به جز دل
آري اين بشكسته مُمتاز است ز اشياي شكسته

چون خليل و نوح ندارم ترسي از آتش و آب
ترسم از سيلاب اشک و آه دلهاي شكسته

سید ذبیح الله قاسمی

زمان راستی و دوستی سرآمده بود
و بار کج که به منزل نمی‌رسید رسید

چه جای شکوه هزاران بهار در پیش است
از این میانه خزان یک دو غنچه چید که چید

بهار می‌رسد از دور دست و می‌ریزد
دوباره درشب دل‌های ناامید امید

محمد حسين نعمتي