پس راهی شو ...زیبا نه نایس

مجسمه‌سازی که لب‌های مورب تو را ساخته بود
شاعری که چشم‌هایت را غزل کرده بود
اگر یافته بودم این‌ها را ای زیبای سال‌های دور!
باز هم بی‌فایده بود
باز هم
از دیدنت
لال می‌شدم
لام
تا کام.

فاطمه شمس

عقربه‌ها می‌گذرند و می‌روند

به کجا؟
نمی‌دانم
تو نيستی تا علتی در آنها بيابم
همه را خاموش می‌خواهم حتا نفس‌هام را
تا انتظارت دوچندان نگذرد و مرا در خود غرق نکند
چه هميشه تصوير انتظاری به چشمانم کوبيده شده
از آن رو که آمدنت را هيچ‌گاه نديده‌ام
بودنت همه تصاوير نقاشی شده‌ای است که از ترس باران
به زير تخت کشانده‌ام.
من کجا اين همه ميله به چشم‌هام کشيده‌ام
که نه تو فهميدی نه آسمان،
کجا کور شدم که از نقاشی‌هام هم فريادی بر نيامد؟
که همه چيز
که همه آسمان
نه همين دست‌هاست که به سيبی بخشيدی
که همه آسمان
مرا با همين دست‌ها خريدی،
اسير کردی.
تا نه سيبی از زمين برويد نه از بهشت
که همه آسمان را با همين دست‌هات به اسارت بردی
تا نه از زمين رويشی باشد نه از بهشت سقوطی؟!
فکر کن همه سيب‌های زمين و آسمان را هم بخشيدم به تو
تا بهار بيايد
نمی‌شود؟

عباس معروفی

تویی که نمی شناسمت،
تویی که نمی شناسی ام.

بی اجازه وارد رویایم می شوی
دستت را در موهایم می بری
خیره در چشمانم می مانی...

اسمم را نمی پرسی
فقط گرمای لبت را به لبانم می سپاری.
در آغوشت بی دفاع می شوم
مست می شوم
از خود بیخود می شوم

خود را به آغوشت می سپارم
گردنت را تنفس می کنم
دیوانه ات می کنم
دیوانه ام می کنی

نفسهایمان با هم در می آمیزد
تند تر ... و .... تند تر

دوستت دارم را در گوشم نجوا می کنی
تمام بدنت را لمس می کنم
صورتم را در سینه مردانه ات فرو می کنم

حس خوبی است حس بودن تو
حس با تو بودن...

باز هم بی اجازه بیا
بیا به خلوت رویای من سری بزن...

دلتنگی‌ام را
به کی بگويم وقتی نيستی؟
تا کجا راه بروم تا تمام شوم؟
مثل يک جاده
...
نيستی که!
من هم عادت نمی‌کنم
آقای من!

همين

عباس معروفی

آنكه آدم هست و عاشق نیست، كیست؟

زندگی بی عشق٬
اگر باشد!
همان جان كندن است...
دم به دم جان كندن ای دل٬
كار دشواریست، نیست؟


قیصر امین پور