عصرمن ؛عصر شعر های مرده باد؛ زنده باد

دیوان عشق های خاک خورده

عصر من؛ عصرفریادکتک خورده است .

عصرمن؛عصرپول و غلام تازه است .

عصرسلطان وشبان

حرف های تکراری پدر

عصر خوب شد دلم خنک شد

سرنوشت بدون نقطه

مردن در خانهء همسایه است

در عصر من ؛ آشناها گم شده اند.

عصر تکرارتمام تاریخ لای زورق طلاست .

خودم و خودت را می سپارم به خودش!!!

خود خدا !

من آدمی نیستم که بخواهم برای کسی

یا چیزی

تعریفی کنم وداد بزنم که آهای ی ی ی .... این خیلی

خوب است و او ..خیلی عالیست .

اگر تشخیص بدهم که کسی یا چیزی عشق و لیاقت

سپاس گویی را دارد .. بی هیچ ترس و منتی این

کاررا انجام خواهم داد...

بی هیچ داد و زادی !

گاهی وقت ها ... نبودن خوب است .

یعنی مرگ ؛ مفهوم عمیق تری به زندگی می بخشد

آن قدر که حس می کنی تنها حقیقت شیرین زندگی است که بد دیده شده است .

خدا به جغد بهترین موقع از زمان را هدیه داده

شب را

خدا عرش نشین شب است

من نه نویسند ه ام ...نه شاعر....

لبخندت خود واژه هارا به پرواز وا میدارد ...

وچشمانت خود به خود غزل میسرایند ...

من فقط میخوانم واز رویشان مینویسم...

همین

تمام تاریخ عبارت است جنگ سربازانی که همدیگر را نمی‌شناسند؛

و با هم می‌جنگند برای دو نفری که خیلی خوب همدیگر را می‌شناسند و نمی‌جنگند

دیوانه ی آن لحظه ای هستم که
تمام هوس های نارست را
در بوسه های پی در پی جا میدهی
پر حرارت و داغ؛
و تو با نگاهی که
حکم مرگم را تایید می کند می گوی :
زیر گردنم را فراموش کردی

چه ساده لوحانه ساعات روزهایم را پر کرده ام از کارهای گوناگون،

تادلم به سویت پر نکشد!!!فراموش کرده بودم،یاد تو از هیچ قانونی

تابعیت ندارد! حتی از قانون زمان!!! و گاه و بیگاه با بهانه وبی بهانه سر

به سر دلم می گذارد.

[لینک]